ที่สุดของเหล่าหม่าคือมีครั้งหนึ่งโดนตำรวจโบกเพราะขับรถเกินความเร็ว หลังจากปรับเงิน เขาก็คว้าปากกาของตำรวจจราจรกลับมาด้วย!
เจียวหลิงได้ยินคำพูดของเฉินชางก็ส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ”
หลังจากพูดจบ เจียวหลิงมองญาติผู้เสียชีวิตพร้อมพูดว่า “เรื่องนี้ผมจะจัดการอย่างเป็นธรรม และให้คำตอบที่น่าพอใจกลับทุกท่านครับ”
ทุกคนจึงทยอยออกจากโรงพยาบาลไป
เด็กชายเองก็กลับไปกับคุณแม่ ทว่าไม่นานก็ย้อนกลับมา คำนับเฉินชาง “ขอบคุณนะครับ คุณอาหมอ!”
บางครั้งชีวิตก็เหมือนกับครูผู้โหดเหี้ยมที่เฆี่ยนตีเราด้วยแส้จุ่มพริก!
เฉินชางมองเด็กชายอายุเพียงสิบกว่าขวบคนนี้พร้อมพยักหน้า “ดูแลแม่ให้ดีนะครับ สู้ๆ”
เด็กชายได้ยินแล้วสูดจมูก ลืมตาโตไม่ให้น้ำตาไหลออกมา พยักหน้าอย่างแรง “ครับ!”
……
หลังจากทุกคนสลายตัว ในห้องทำงานก็เหลือแค่เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล
ทุกคนจึงผ่อนคลายลง
หม่าเยว่ฮุยชูนิ้วโป้งให้ “ปล้นปากกาต่อหน้าผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคง คุณออกไปเรียนรู้งานรอบเดียวทำได้ขนาดนี้ สุดยอดมาก! กล้าขึ้นเยอะเลยนะ”
เฉินชางยิ้มอย่างเก้อเขิน
อวี๋หย่งกังมองเฉินชางพร้อมรอยยิ้ม ดีใจขึ้นมาเล็กน้อย “กลับมาทำงานแล้วเหรอครับ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ กลับมา
