พอเห็นเฉินชาง คุณท่านจงที่อายุแปดสิบกว่าเดินเข้าไปหาอย่างเนิบช้า
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ!”
เฉินชางยิ้ม จับมือคุณท่านที่ยื่นมา “ขอบคุณครับท่านประธาน”
คุณท่านจงยิ้ม “กลับไปพักผ่อนนะครับ คืนนี้เราค่อยคุยกัน”
เฉินชางได้ยินแล้วพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
เสี้ยวรุ่นฟางและอู๋ถงฝู่เองก็เดินออกมาจากกลุ่มคน
“จบงานนี้แล้ว ห้ามคุณกลับไปทำงาน พักผ่อนสักระยะ!” อู๋ถงฝู่พูดอย่างขุ่นเคือง
เฉินชางยิ้มอย่างอึดอัด พยักหน้าส่งๆ
ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ยังมีภารกิจสีทองรอตนอยู่
รางวัลศัลยแพทย์ระบบประสาทหวังจงเฉินแห่งประเทศจีน และยังมีภารกิจล่าสมบัติของเลเวลแปดสิบ
ตีมอนสเตอร์อัปเลเวลเพื่อหนังสือทักษะอย่างบ้าคลั่ง!
นี่ต่างหากที่เป็นชีวิตที่ตนควรมี
ตอนแรกเฉินชางคิดว่าออกนอกประเทศแล้วจะได้พักหลายวัน สุดท้ายโต้รุ่งผ่าตัดไปเคสหนึ่ง ก่อนกลับยังพาทุกคนทำงานล่วงเวลาเตรียมคำกล่าวรับตำแหน่ง
สำหรับหนึ่งเดือนนี้ เฉินชางดูพักผ่อนไม่เพียงพออย่างหนัก
เสี้ยวรุ่นฟางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ใช่ค่ะ ควรพักผ่อนให้เพียงพอ”
เฉินชางส่ายหน้า “ความจริงก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรครับ”
เสี้ยวรุ่นฟางอดพูดไม่ได้ “ยังจะบอกว่าไม่เหนื่อยอีก คุณไม่ดูสภาพคุณตอนนี้หน่อยเลย
