ตอนนี้ที่ประเทศจีนเป็นเวลาช่วงเช้า
การประชุมที่เสี้ยวรุ่นฟางจัดขึ้นกำลังดำเนินการอย่างรวดเร็ว
ข่งเสียงหมิงยิ่งกำลังสื่อสารกับบรรดาผู้นำ ถึงอย่างไรก็ต้องให้ผู้นำอนุมัติ
เรื่องนี้จะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่
ถ้าผู้นำมีแผนการอะไร จะได้ดำเนินการไปในทางเดียวกัน ข่งเสียงหมิงก็ต้องทำตาม
แต่ก็ต้องฟังความเห็นของเฉินชางเช่นกัน
ส่วนตอนนี้ เฉินชางนั่งอยู่บนเก้าอี้ เปิดคอมพิวเตอร์เตรียมบทร่างที่จะขึ้นกล่าวบนเวที ยัยฉินที่อยู่ข้างๆ คอยป้อนขนมและนวดขาให้อย่างระมัดระวัง ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายมาก
ตอนนี้เอง พวกซุนกว่างอวี่มาเคาะประตู
ยัยฉินรีบไปเปิดประตู “สวัสดีค่ะ อาจารย์”
ด้านหลังซุนกว่างอวี่มีคนยืนอยู่หลายคน
เฉินชางคิดบทสุนทรพจน์ไม่ออกจริงๆ จึงเรียกทุกคนมาหารืองานที่เกี่ยวข้องหลังจากนี้
เฉินชางพลันถามว่า “หัวหน้าซุน คำกล่าวรับตำแหน่งนี่เขียนอย่างไรดี”
ซุนกว่างอวี่ได้ยินแล้วปวดหัวขึ้นมาทันที พูดอย่างอึดอัด “เอ่อ…”
เฉินชางเห็นท่าทางของเขาแล้วเข้าใจทันที จึงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ที่ผมเรียกทุกคนมาวันนี้เพราะมีเรื่องจะคุยด้วย หลังจากสมาคมก่อตั้งขึ้น ย่อมต้องการเจ้าหน้าที่ฝ่ายต่างๆ ถ้าทุกคนสนใจก็บอกผมได้
