ย!เสี้ยวรุ่นฟางคิดถึงตรงนี้ ก็รีบพูดว่า “เสี่ยวเฉิน ฉันจะนัดระชุมรายงานเรื่องนี้กับผู้นำเดี๋ยวนี้เลย จริงสิ คุณมีสถานที่ในใจไหม” เสี้ยวรุ่นฟางเพิ่งจะนึกขึ้นได้ จึงอดถามไม่ได้เฉินชางพลันพูดว่า “ที่เมืองอันหยางได้ไหมครับ”เสี้ยวรุ่นฟางได้ยินแบบนี้พลันพิจารณาขึ้นมา “ก็ได้นะคะตอนนี้เมืองอันหยางพัฒนาได้ไม่เลว เ็นเมืองในภาคกลางการจราจรสะดวก เลือกที่นี่ได้ แต่…การเลือกที่ตั้งสำ นักงานใหญ่จะต้องหารือกับผู้นำ ในขณะเดียวกันเสียงของคุณก็สำ คัญมาก คุณรอเดี๋ยวนะคะ ฉันจะรายงานท่านผู้นำเดี๋ยวนี้เลย จากนั้นเรามาระชุมกัน”เฉินชางพยักหน้าแล้ววางสายไก่อนจะโทรหาผู้นำข่งแห่งมณฑลตงหยางในฐานะผู้นำของมณฑลตงหยาง เขาอาจจะมีสิทธิ์มีเสียงมากอีกอย่าง เฉินชางจะต้องกลับมาพัฒนาที่เมืองอันหยางอย่างแน่นอน ถ้ามีคนที่มีความสามารถขนาดนี้คอยคุ้มครองก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วเฉินชางคิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกว่าตนควรรึกษาผู้นำข่งสักหน่อย!ถึงอย่างไร…นี่ก็ถือเ็นเส้นสายของตน ความจริงตนต้องเรียกข่งจยาฮุยว่าพี่ชาย และเรียกผู้นำข่งคนนี้ว่าลุงด้วยซ้ำไม่นานก็โทรติด“ฮัลโหล เสี่ยวเฉิน” ข่งเสียงหมิงนั่งอยู่ในห้องทำงานอุตส่าห์ได้พักทั้งที พอเห็นว่าเ็นสายจากเฉินชางก็รับทันทีผู้คนในแวดวงการเมืองมีความอ่อนไหวต่อบางเรื่องมากกว่า เมื่อเร็วๆ นี้เขาได้ยินว่าเฉินชางช่วยชีวิตท่านฉินเอาไว้ ใครจะคิดว่าในเวลาอันสั้น เฉินชางได้เติบโตขึ้นมาถึงจุดนี้แ
