็เงียบไป ตอนแรกเขาอยากได้ตำแหน่งนี้เพียงเพื่อเกียรติยศ แต่ตอนนี้…จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตำแหน่งประธานสมาคมเป็นหน้าที่และความรับผิดชอบ
ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไรอีก เฉินชางเห็นเสียงแจ้งเตือนในระบบดังขึ้น แต่ไม่ได้สนใจ รอกลับถึงโรงแรมก่อนค่อยกดรับ
ขณะเดียวกัน ในรถคันข้างๆ
แฮมิลตันและจิม ลอว์เรนซ์นั่งรถคันเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างไม่สนใจกัน!
ความจริง จิม ลอว์เรนซ์อยากคุยกับแฮมิลตัน ถึงอย่างไรความจริงทั้งสองก็ไม่ใช่คู่แข่งกันแล้ว
“แฮมิลตัน ผมรู้สึกว่าความจริงเราควรร่วมมือกัน! อีกอย่างคุณลองคิดดูดีๆ…” จิมลอว์เรนซ์สาธยายยืดยาว
แต่แฮมิลตันหลับตา พิงเบาะรถหลับไป
จิมลอว์เรนซ์คิดอยู่นานมาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
หลังจากลงจากรถ แฮมิลตันหาวทีหนึ่งก่อนจะเดินจากไป “ผมง่วงมากแล้ว ผมกลับไปพักผ่อนก่อนนะครับคุณจิม ลอว์เรนซ์”
จิม ลอว์เรนซ์พยักหน้าอย่างมึนงง เขารู้สึกว่าแฮมิลตันตาถั่ว กลับเห็นตนเป็นคู่แข่ง ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว…ไม่รู้หรือว่าเฉินชางต่างหากที่เป็นศัตรูเบอร์หนึ่ง
จิม ลอว์เรนซ์ออกจากห้องผ่าตัด ถูกสายลมยามเช้าพัดตีหน้าก็ตื่นทันที!
บางทีการผ่าตัดก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย ดูนานไปจะทำให้คนมึนเมาไม่มีสติ
แฮมิลตันเดิน
