บทที่ 603 เจ้าอิจฉาที่คนอื่นได้แยกเรือนใช่ไหม?
“ชู่ว…เบาหน่อย ในห้องพวกปาเม่ยเพิ่งดับไฟ เจ้าพูดเสียงดังแบบนี้เดี๋ยวพวกเด็ก ๆ ก็ตื่นกันหรอก” จูเหล่าโถวชี้ไปข้างหลังอย่างระมัดระวัง
เย่อวี๋หรานกลอกตา “เจ้ามาทำอะไรตรงนี้?”
“มีเรื่องจะคุยกับเจ้า”
“เรื่องอะไร?” เย่อวี๋หรานกล่าว “เมื่อครู่ทำไมไม่พูด มาพูดอะไรตอนดับไฟไปแล้ว ว่ามาเถอะ ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่?”
“เรื่องของเอ้อร์เม่ย…” จูเหล่าโถวอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่กล้าพูดออกมา
เย่อวี๋หรานไร้คำจะกล่าว “เรื่องของเอ้อร์เม่ยก็พูดไปแล้วนี่นา เจ้ายังมีเรื่องอะไรอีก? เจ้าคงไม่ได้จะมาโทษว่าข้าไม่ปรึกษาเจ้าก่อนหรอกนะ? ข้าจำได้ว่าเรื่องนี้ข้าพูดกับเจ้าไปแล้ว”
“ไม่ใช่ ข้าแค่อยากถามว่าเจ้า…”
“อะไร? เจ้าพูดเสียงดังหน่อย ข้าได้ยินไม่ชัด”
จูเหล่าโถวกล่าวคำพูดที่เก็บกดเอาไว้ในใจมาทั้งวัน “เจ้าอิจฉาเอ้อร์เม่ยใช่ไหม?”
“…” เย่อวี๋หรานไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
จูเหล่าโถวกล่าวด้วยสีหน้าอมทุกข์ “คราวก่อนถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่พวกลูก ๆ เจ้าคงปลดข้าไปแล้ว…ตอนนี้เรื่องของเอ้อร์เม่ย หากมองจากอีกมุมแล้วก็เป็นการทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริงนี่นา…”
เย่อวี๋หรานเข้าใจแล้ว “…”
เขาคิดว่านางสนับสนุนให้จูเอ้อร์เม่ยแยกเรือนก็เพื่อทำให้ความฝันของตัวเองเป็นจริงอย่างนั้นเรอะ!
มิน่าล่ะ เขาถึงมีท่าทางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ที่แท้ก็กลัวว่าจะเกิดเรื่อง
