ฉินเยว่ไปรับเฉินชางกลับบ้าน
ครั้งนี้เขาดื่มมากไปจริงๆ ดื่มจนวิงเวียน และไม่ได้ใช้ยาบำรุงพลังมาช่วยฟื้นตัว
เขารู้สึกว่า บางทีเมาก็ดี
ความรู้สึกแบบนี้มั่นคงมาก
เที่ยวบินช่วงสิบเอ็ดโมงวันพรุ่งนี้ ฉินเยว่มองเฉินชางที่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ แม้ไม่ได้ดูกระเซอะกระเซิง แต่ก็ดูอ่อนล้ามาก คางเขาแหลมขึ้นเล็กน้อย นอนหลับตาพิงอยู่บนเบาะ
ฉิวเยว่เห็นฉากนี้แล้วปวดใจเล็กน้อย
เธออยากบอกว่า “สามีคะ อย่าทำงานหนักขนาดนี้สิคะ ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณเป็นประธานสมาคม ฉันแค่อยากให้คุณสุขภาพร่างกายแข็งแรงและมีความสุข…”
แต่เธอรู้ว่าจะพูดแบบนี้ตอนนี้ไม่ได้
เฉินชางแบกรับความหวังของผู้คนมากมายเอาไว้ ฉินเยว่ได้ยินและเห็นทุกอย่าง
ช่วงนี้ สิ่งที่แผนกศัลยกรรมคุยกันมากที่สุดคือเรื่องของ ‘หัวหน้าทีมเฉิน’!
ชื่อนี้กลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของหลายคน
เฉินชางที่นั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับหลับไปแล้ว ช่วงนี้เหนื่อยเกินไปแล้วจริงๆ
“ผมจะเอาใบรับรองแต่งตั้งประธานสมาคมกลับมาให้ได้…แฮะๆ…
พวกคุณรอผมนะ!”
เห็นรอยยิ้มของเฉินชาง ฉินเยว่ยิ้มทั้งน้ำตา
เธอไม่ใช่วีรสตรี เธออาจจะเก่งอยู่บ้าง อาจจะมีพรสวรรค์อยู่บ้าง แต่…ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่อัจฉริยะ
