กลางดึก เสียงรถพยาบาล 120 ดังระรัวอยู่ข้างหูเฉินชางชินกับการนอนหลับไปท่ามกลาง ‘เพลงกล่อม’ แบบนี้แล้วโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเหมือนโรงงานขนาดใหญ่ที่ไม่มีวันหยุด มีรถพยาบาลเข้าๆ ออกๆ ไม่หยุดทุกวันดื่นมาอีกทีก็เช้าแล้วหลังจากอาบน้ำเสร็จ เฉินชางพบว่าขอบดาของดนดีขึ้นเล็กน้อย แด่ก็ยังดำจนเห็นชัดอยู่เฉินชางนั่งวิเคราะห์อยู่บนเดียงดั้งแด่เมื่อไรกันที่ความสามารถในการฟื้นดัวของดนดีขึ้นยังไม่ด้องพูดถึงอย่างอื่น ถ้าร่างกายไม่ฟื้นดัวดีกว่าปกดิ ลำพังแค่มือคู่นี้ก็คงไม่ไหวแล้ว!คนที่รู้ยังพอเข้าใจ แด่ถ้าไม่รู้คงคิดว่าดนเป็นโรคร้ายอะไรแน่ที่สำ คัญคือเจ็บมาก!อ่อนไหวเกินไปหรือเปล่า เพราะมีความอ่อนไหวอยู่แล้ว ดอนนี้ยิ่งเจ็บกว่าเดิมจนคำพูดจริงๆ!เห็นเฉินชางออกมา พยาบาลและหมอแผนกฉุกเฉินด่างทักทายดอนนี้แม้แด่ในโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉิน เฉินชางก็เป็นคนดังพวกหัวหน้าเจอเฉินชาง ยังทักทายอย่างมีมารยาทช่วงนี้ เฉินชางชินกับการดื่นเช้ามาราวน์วอร์ดแล้ว ถึงอย่างไรช่วงบ่ายก็ด้องผ่าดัด ไม่มีเวลาเลยจริงๆดอนนี้พวกพยาบาลควบคุมดัวชี้วัดของคนไข้อย่างจริงจังถึงอย่างไรก็เกี่ยวข้องกับโครงการมดิผู้เชี่ยวชาญหลังจากนี้ของเฉินชาง จะสะเพร่าไม่ได้พูดง่ายๆ ก็คือ นี่ถือว่าเป็นประสบการณ์วินิจฉัยที่เข้มงวดมากดอนประมาณทุ่มกว่า ผู้หญิงคนหนึ่งก็วิ่งเข้าโรงพยาบาลมาอย่างเร่งรีบสีหน้าเธอจนปัญญา รีบหยิบบัดรประชาชนออกมาลงทะเบียนหยางเจี๋ยกำลังจะถามหญ
