ว เห็นว่ามาตุภูมิของ
พวกเรารุ่งเรืองขึ้นทุกวัน ประชาชนก็ค่อยๆ ร่ำรวยขึ้น ความพอกิน
พอใช้ในทุกด้านเ็นรูเ็นร่าง ดีจริงๆ! ในใจฉันมีความสุขมาก
หลายีก่อนฉันไม่อยากตาย เพราะกลัวความตาย ฉันกลัวว่า
หลังตายไแล้วลงไจะไม่มีหน้าเจอหัวหน้าเก่ากับสหายรบเก่า
เหล่านั้น! ฉันกลัวว่าพวกเขาจะถามฉันว่ามาตุภูมิดีขึ้นไหม ประชาชน
สงบสุขขึ้นหรือเล่า ชีวิตร่ำรวยขึ้นไหม ฉันกลัวจะตอบพวกเขาไม่ได้
! ฉันกลัวว่าฉันยังทำได้ไม่ดีพอถ้าตายเร็วกว่านี้อีกหน่อย ฉันกลัวจริงๆ แต่…ตอนนี้ฉันไม่กลัว
แล้ว
เพราะหลังลงไ ฉันบอกพวกเขาได้ว่า ภูเขาแม่น้ำของมาตุภูมิ
อุดมสมบูรณ์ ประชาชนสงบสุขแข็งแรง ประเทศชาติเจริญรุ่งเรือง!”
คนยิ่งแก่ยิ่งเจ้าน้ำตา
เฉินชางส่งกประดาษทิชชูหลายแผ่นให้ผู้อาวุโส ผู้อาวุโสก็เช็ด
น้ำตา
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องเหล่านี้ เขาอดาดน้ำตาไม่ได้
ผ่านไเนิ่นนาน ผู้อาวุโสจับมือของเฉินชาง ตบลงเบาๆ พูด
อย่างเี่ยมพลัง “ไอ้หนุ่ม สู้เขา! ตั้งใจเข้าล่ะ!
ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ขอแค่คุณตั้งใจทำเรื่องดีๆ เพื่อ
คนธรรมดา เพื่อประเทศชาติ ฉันก็จะสนับสนุนคุณ! จำ ประโยคนี้
ของฉันเอาไว้ดีๆ
เสือสิงห์กประทิงแรดอะไร ประเทศพัฒนาแล้วอะไร พวก
นายทุนอะไรนั่น…พวกเราไม่ได้ด้อยไกว่าพวกเขา จำ ไว้ว่า
เบื้องหลังคุณคือทั้งประเทศ!”
