งขั้นสั่นเทิ้ม
เล็กน้อย!
นึกถึงตรงนี้ เขารีบอดกลั้นอารมณ์ ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะติดต่อ
ทุกคน!
บ่ายวันจันทร์ เฉินชางไวิทยาลัยการแพทย์ักกิ่งยูเนี่ยนรอบ
หนึ่งเพื่อไพบผู้อาวุโสฉิน
หลังเห็นเฉินชาง ผู้อาวุโสก็ดีใจมากเขาเรียกนางพยาบาลให้หมุนเตียงขึ้นมา เ็นฝ่ายส่งผลไม้ที่
ด้านข้างให้เฉินชาง
“ใช้ได้นี่สหาย หลายวันนี้ฉันเห็นคลิที่คุณผ่าตัดเมื่อวันนั้น
ทุกวันเลยนะ!”
“ยอดเยี่ยม ราบคนของเมโยลงได้!”
ผู้อาวุโสตื่นเต้นมาก นอนยิ้มหน้าบานมองเฉินชางอยู่ตรงนั้น
เฉินชางแค่ยิ้มบอก “เก็บผลไม้พวกนี้ไดีกว่าครับ ช่วงนี้คุณ
กินไม่ได้”
ผู้อาวุโสได้ยินดังนั้นก็หัวเราะขึ้นมาทันที “ยัยหนูคนนั้น มานี่ซิ
ได้ยินไหมว่าคุณหมอเฉินไม่ให้ฉันกินผลไม้ คราวหลังอย่าให้คนส่ง
มาที่หน้าห้องแล้ว ยัยหนู เอาไแจกพวกนางพยาบาลซะ เอา
กลับมากองที่ฉันก็เลืองพื้นที่เสียเล่าๆ”
นางพยาบาลหัวเราะ
ทุกคนล้วนชอบผู้อาวุโสฉิน เขาไม่หยิ่งยโสแม้แต่น้อย
เหมือนกับชายชราข้างบ้านอย่างไรอย่างนั้นเฉินชางก็อยู่คุยเ็นเพื่อนผู้อาวุโส คุณหนึ่งคำผมหนึ่งคำ
ทั้ง
สองคุยกันถูกคอ
ชายชราถอนหายใจหนึ่งเสียง “ดีมาก! ดีจริงๆ!
ฉันอยู่มาจนถึงวันนี้ก็แดสิบห้าีแล้ว พอแล้ว! พอแล้วจริงๆ
ฉันได้มามากแล้ว! เทียบกับสหายรบพวกนั้น ฉันโชคดีกว่าที่ได้อยู่
มาจนถึงตอนนี้ ความจริงนะ…บางครั้งฉันก็คิดว่า ฉันกำลังอยู่แทน
พวกเขา ฉันจะพาพวกเขาไเห็นกับตาตัวเอง
เห็นว่าพวกคุณเติบโตขึ้นมาหมดแล้
