บทที่ 601 เห็นใจอยู่บ้าง
ภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ไม่กล้าพูดอะไรอีก
เย่อวี๋หรานเหลือบตามองจูเอ้อร์เม่ย “เจ้าพูดให้น้อยลงหน่อยไม่ได้เลยรึ?”
“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่เจ้าคะ…” จูเอ้อร์เม่ยรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม
นางเห็นว่าพี่สะใภ้ใหญ่เป็นห่วงภรรยาของเฉียนซิน จึงแสดงความห่วงใยตามไปด้วยก็เท่านั้น แบบนี้ผิดด้วยหรือ?
เย่อวี๋หรานยื่นมือออกไปแตะหน้าผากของภรรยาเฉียนซิน จากนั้นก็จับชีพจรให้นาง
“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านจับชีพจรเป็นด้วยหรือเจ้าคะ?” จูเอ้อร์เม่ยค่อนข้างประหลาดใจ
รู้จักพี่สะใภ้ใหญ่มานาน นางกลับไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
“ไม่เป็น” เย่อวี๋หรานตอบสั้น ๆ
ใครว่าต้องจับชีพจรเป็นถึงจะจับได้กันเล่า?
นางเพียงรู้ว่าหัวใจคนปกติเต้นกี่ครั้งในหนึ่งนาที ลองนับดูแล้วนำมาเปรียบเทียบกันอย่างหยาบ ๆ เพื่อพิจารณาอาการของภรรยาเฉียนซินก็เท่านั้นเอง
ถึงจะไม่รู้ว่าแม่นหรือไม่แม่น แต่ถ้ากระทั่งนางยังสัมผัสได้ว่าอาการไม่ดี อย่างนั้นก็คงจะไม่ดีจริง ๆ แล้ว
นางมาเพื่อแยกเรือนนะ ไม่ได้มาทำให้ใครตาย!
“แล้วท่านจับไปทำไม?” จูเอ้อร์เม่ยหมดหวัง
“เงียบ” เย่อวี๋หรานเริ่มหมดความอดทน
ครั้นนับในใจเสร็จแล้ว เย่อวี๋หรานก็ปล่อยมือ
จูเอ้อร์เม่ยเดินเข้ามาหาอย่างไม่ยอมตายใจ “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านจับชีพจรแล้วพอจะดูอะไรออกไหมเจ้าคะ?”
“ข้าไม่ใช่หมอเสียหน่อย ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร? อย่างมากก็บอกได้แค่ว่านางยังไม่มีอันต
