เฉินชางนั่งเ็นเพื่อนหัวหน้าหลี่ที่บันไดอยู่นานพอเขาเล่าจบแล้ว ก็รู้สึกดีขึ้นเ็นกองทว่าเฉินชางกลับนั่งคิดมากอยู่คนเดียว…ทุกคนต่างแก่ตัวลง ถ้าหากวันหนึ่งรุ่นพี่ อาจารย์ ญาติของเขาเจ็บ่วยขึ้นมา ตนจะรักษาชีวิตของพวกเขาได้หรือเล่าใครๆ ต่างบอกว่าหมอไม่มีทางรักษาโรคของตนเองได้ แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ คุณจะล่อยผ่านโดยไม่แยแสเลยหรือถ้าวันดีคืนดีอาจารย์เมิ่งมีก้อนที่เต้านมขึ้นมา จะผ่าตัดหรือเล่า ก็ต้องผ่าอยู่แล้วสิ!เพราะเ็นอาจารย์หนึ่งวัน ย่อมนับถือกันเ็นบิดาชั่วชีวิต เรื่องนี้ถึงอย่างไรก็ต้องทำคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็ถอนหายใจยาว เฮ้อ…หนทางยังอีกยาวไกล ยังมีการผ่าตัดอีกมากมายที่ต้องเรียนรู้!เหล้าไม่ได้มอมคน คนต่างหากที่เมามายไเอง หลี่เ่าซานที่ยืนอยู่เฉยๆ รู้สึกเวียนศีรษะขึ้นมาฉับพลันแน่นอนว่าอาจจะเ็นเพราะตากลมหลังดื่ม หรืออาจเ็นเพราะเหล้าวูซูลิดวิญญาณแล่นขึ้นสมองแล้วก็เ็นได้เฉินชางพยุงหัวหน้าหลี่เดินขึ้นไส่งถึงห้อง ก่อนจะกลับไนอนหลังจากกลับมาแล้ว ฉินเยว่ก็จ้องเฉินชางด้วยดวงตาแดงก่ำจนเฉินชางตกใจรีบเข้าไลอบโยน “เ็นอะไรไครับที่รัก”ฉินเยว่ตาแดงก่ำ “ฉันฝันร้าย ฝันว่านายไม่รักฉันแล้ว จากนั้นพอคลำดูข้างตัว คุณก็ไม่อยู่แล้ว…”เฉินชางได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา “ยัยบ๊อง ผมมึนหัวนิดหน่อย ก็เลยไสูดอากาศ”เฉินชางพูดพลางีนขึ้นเตียง กอดฉินเยว่ไว้ในอ้อมแขน พลางลูบศีรษะฉินเยว่อย่างอ่อนโ
