ยน “โอ๋ๆ นะ นอนเถอะ ไม่ต้องคิดมากแล้วนะ”ฉินเยว่พึมพำ “ดึกๆ ดื่นๆ ไม่ยอมกลับมานอน นี่คุณแอบไหาอีหนูที่ไหนมาใช่ไหม”เฉินชางอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มของฉินเยว่ “ผมจะทำงั้นได้ไง!ตอนที่ผมลงไสูดอากาศ บังเอิญเจอกับหัวหน้า ก็เลยคุยกันนิดหน่อย…”เฉินชางเล่าเรื่องของหัวหน้าหลี่อีกครั้ง และได้ยินเสียงจิ๊ากของฉินเยว่ครั้งแล้วครั้งเล่าหลังจากเล่าจบ ฉินเยว่ก็พลิกตัว “ฉันจะนอนแล้ว”และซุกตัวในผ้าห่ม…เฉินชางทำอะไรไม่ถูก “เธอแย่งผ้าห่มฉัน…”ฉินเยว่กลอกตา “ทำไมถึงซื่อบื้อแบบนี้นะ ก็นอนกอดฉันสิ! ฉันอุตส่าห์ให้โอกาสคุณแล้ว ไม่รู้จักคว้าเอาไว้เลย สมแล้วที่โสดตั้งนานหลายี…”เฉินชางชะงัก ที่แท้ก็เ็นแบบนี้นี่เอง พอลองตั้งใจฟังแล้วดูเหมือนจะมีเหตุผล…วันรุ่งขึ้นทุกคนเดินไยังห้องระชุมใหญ่ของโรงพยาบาลพร้อมกันโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง ในฐานะที่เ็นศูนย์ฉุกเฉินสาธิตระดับระเทศ และเ็นศูนย์ฝึกอบรมทักษะการฐมพยาบาลนี่ที่จึงจัดงานอบรมในหัวข้อต่างๆ หลายครั้งทุกีเฉินชางเพิ่งจะเคยอบรมแพทย์เ็นครั้งแรกจึงค่อนข้างตื่นเต้นพอนึกถึงถาพฝูงชนที่ถล่มทลาย เฉินชางก็ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ แล้ว!ทว่าหลังจากที่มาถึงสถานที่จัดงานแล้ว เฉินชางก็เข้าใจว่า…บุคลากรที่เข้าร่วมการอบรมไม่ได้มีมากมายขนาดนั้นเฉินชางเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมทุกคนถึงอยากมาให้กำลังใจ!ทีแรกเฉินชางกังวลว่าที่นั่งจะไม่พอ แต่มาดูตอนนี้…อืม สงสัยเราจะเด็กเกินไหน่อย!คิดแล
