้อ อาจารย์ของผมคือหยางเพ่ย”หลังจากที่ได้ยินชื่อหยางเพ่ย เฉินชางก็อึ้งไชั่วขณะ!เมื่อก่อนเขาไม่คุ้นเคยกับชื่อนี้เลย ไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำแต่ช่วงนี้เขาเขียนงานวิจัย ต้องหาบทความและข้อมูลเ็นจำ นวนมาก ทำให้รู้จักชื่อของบุคคลในตำนานเ็นธรรมดาเขาได้รับสมญานามว่าสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ที่น่าสงสารที่สุดทำไมถึงถูกเรียกอย่างนั้นน่ะหรือเพราะสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ท่านนี้จากโลกไก่อนวัยอันควรน่ะสิ!หลังจากได้รับเลือกให้เ็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ีที่สองเขาก็จากไเสียแล้ว เดิมทีชายคนนี้มีโอกาสจะได้เ็นผู้นำด้านศัลยกรรมทั่วไของระเทศผู้โด่งดังด้านการผ่าตัดหลอดเลือด!หลี่เ่าซานดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงของเขาเจือด้วยความเจ็บวดและอับจนหนทาง เคล้าด้วยความเสียใจอย่างยิ่งยวด!“ตอนนั้นอาจารย์หยางเ็นหัวหน้าใหญ่แผนกศัลยกรรมทั่วไเ็นหนึ่งในนักวิชาการเพียงไม่กี่คนของระเทศที่เ็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์และสภาวิศวกรรม ตอนนั้นสมาคมศัลยกรรมทั่วไของระเทศเราเพิ่งจะเริ่มต้นความร่วมมือกับองค์การอนามัยโลกอาจารย์หยางเองตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ เพราะตอนนั้นเราเพิ่งจะเริ่มมีฏิสัมพันธ์กับโลก จำ เ็นต้องทำคะแนนให้คนอื่นเห็นค่าในตัวเรา!สมัยนั้น…ต่างจากสมัยนี้จริงๆ เด็กที่เกิดยุคเก้าศูนย์กับเด็กเกิดยุคสองพันส่วนมากเห็นแต่ภาพของระเทศเราที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาพวกเธอเห็นว่าตอนนี้เราเ็นระเทศที่เศรษฐกิจใหญ่เ็นอันดับสองของโลก
