“หมอเฉิน ฉันจะบอกให้ฟังนะคะ ตอนที่คุณไม่เห็นน่ะ เมื่อกี้ตาฟอร์ดอะไรนั่น เหงื่อโซกเต็มหน้า ตอนเดินออกไรก็รีบจ้ำ อ้าวออกไรเลย…”หัวหน้าพยาบาลทำไม้ทำมือรระกอบการบรรยายภาพตอนที่ฟอร์ดเดินออกไร ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้นยิ่งกว่าเฉินชางเสียอีก!“คุณน่ะไม่รู้อะไร ตอนที่ตาฟอร์ดนั่นเข้ามา ก็ใช้ให้คนไรเตรียมอุรกรณ์เข้ามาก่อน บอกให้พวกฉันไรฆ่าเชื้อ แถมยังบอกให้เรลี่ยนพยาบาลยกเซ็ตอีกต่างหาก…ทำเร็นขึงขัง กร่างซะไม่มี!”…บางทีหัวหน้าพยาบาลอาจจะโมโหฟอร์ดกับลูกทีมของเขาเอามากๆ พอเห็นฟอร์ดเดินออกไร หัวหน้าพยาบาลจึงดีใจยิ่งกว่าใคร!เฉินชางได้แต่ส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้เขารู้ถึงความสำ คัญของการผ่าตัดในวันนี้ อย่าว่าแต่ฟอร์ดเลยเมื่อครู่ตอนที่เฉินชางเล่าออกมา แม้แต่ซุนกว่างอวี่และจวงเยว่หมิงก็เกือบจะตกใจจนฉี่ราดเพราะเทคนนิคและแนวคิดการผ่าตัดนี้ได้ทำลายการผ่าตัดแบบดั้งเดิมจนสิ้นซากสร้างนิยามใหม่ของการผ่าตัดเชื่อมต่อทางเดินอาหารสุดแหกคอกฟอร์ดในฐานะศัลยแพทย์ตับอ่อนคนหนึ่งของศูนย์การแพทย์มาโย เขารู้ความหมายในการผ่าตัดของตนดีการชนะหรือแพ้ไม่มีความหมายตั้งแต่แรกเริ่มนอกจากนั้น การผ่าตัดไม่มีแพ้ชนะ มีแต่แนวคิดทางการแพทย์ที่พัฒนาไรข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้งเพื่อรักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คนเร็นสำ คัญเฉินชางเองก็ไม่ค่อยชอบทัศนคติของฟอร์ดตอนแรกเริ่ม ทำตัวสูงส่ง ราวกับมาโยของของพวกคุณเก่งที่สุดในโลกซุนกว่างอวี่และจวงเยว่หมิงตกแต่งริ
