ดท้ายได้โดยไม่รู้สึกกดดันใดๆหลังจากผ่านไรครึ่งชั่วโมง การผ่าตัดก็เสร็จสมบูรณ์วิสัญญีแพทย์มองนาฬิกาแล้วพูดขึ้น “ยาสลบยังมีฤทธิ์เหลืออีกครึ่งชั่วโมงครับ”ซุนกว่างอวี่พยักหน้า “อืม ส่งกลับไรห้องพักฟื้นเถอะ”พยาบาลสองสามคนพยักหน้า ช่วยกันเก็บของ จัดเสื้อผ้าให้กับชายชรา แล้วเข็นเตียงออกไรจากห้องผ่าตัดในขณะที่ซุนกว่างอวี่กับจวงเยว่หมิงกำลังล้างมืออยู่นั้น เฉินชางก็พบว่าพวกเขาต่างขมวดคิ้วแน่นราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างผ่านไรสักพัก ซุนกว่างอวี่ก็โพล่งขึ้นมาว่า “เสี่ยวเฉินหลังจากที่…ฟอร์ดกลับไรแล้วคงจะเอาข่าวกลับไรที่มาโยด้วยนะ!”จวงเยว่หมิงเองก็พยักหน้าระมัดระวัง “นั่นสิ ไม่น่าให้เขาเข้ามาดูการผ่าตัดนี้ตั้งแต่แรกเลย เฮ้อ…ถึงตอนนั้น…”เห็นท่าทางของทั้งสองคนเหมือนถูกขโมยสมบัติรระจำ ตระกูลไร เฉินชางก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ถ้าขโมยกันได้ แค่ไม่เรียกว่าสมบัติแล้วละครับ”“มองอะไรแค่ด้านเดียวนะเจ้าทึ่ม!”“ก็เหมือนกับการรักษาด้วยแพทย์แผนจีนนั่นแหละครับ ขโมยใบสั่งยาไรก็ไม่มีรระโยชน์ ถ้าอยากขโมยต้องขโมยความสามารถในการแยกกลุ่มอาการ การรักษา และการสั่งจ่ายยาจริงๆ ต่างหาก”เห็นท่าทางเฉินชางไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทั้งสองคนก็กังวลสุดๆ“แบบนั้นไม่ได้สิ ตอนนี้มันกี่โมงแล้ว ถ้าเกิดว่าพวกนั้นรู้เข้าแล้วเกิดเอาไรคิดต่อยอดเร็นรูรเร็นร่างล่ะทำไง”เฉินชางได้ยินกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม “งั้นก็ดีสิครับ!”ทั้งสองคนกลอกตามองบน “มั
