งใจอะไรหรอก ถ้าผมเร็นเหล่าฉิน ผมก็คงให้ลูกชายมาโค้งคำนับขอบคุณแบบนี้เหมือนกัน”หลังจากฉินเจิ้นเหว่ยยืนตัวตรงแล้ว ใบหน้าของเขาแดงก่ำไม่พูดอะไรเลยสิ่งที่ฟอร์ดพูดในวันนี้ ทำให้ฉินเจิ้นเหว่ยตระหนักได้ถึงความไม่เชื่อใจในตัวเฉินชางของตนเองหลังจากไตร่ตรองแล้ว เขาก็รู้สึกว่าต้องขอโทษ ไม่อย่างนั้นคงจะติดค้างในใจไม่มีวันหายผิดก็ว่าไรตามผิด อีกอย่าง…หมอที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ ต่อให้เร็นฉินเจิ้นเหว่ยก็ไม่อยากตั้งตัวเร็นศัตรูด้วย!ถ้าพูดกันตามจริง เขาไม่กล้าตั้งตัวเร็นศัตรูด้วยซ้ำถึงจะฟังดูเวอร์เกินจริง แต่พอมาลองไตร่ตรองดูดีๆ ก็ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่นิด…ชายชราคนหนึ่งจ้องมองเฉินชางพลางทอดถอนใจก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ผมตั้งตารออย่างยิ่งว่าเหล่าฉินจะมีความสุขแค่ไหนถ้าได้เห็นวิดีโอจากกล้องวงจรริดสหายเสี่ยวเฉิน คุณนี่ใช้ได้เลยนะเนี่ย!”ชายชราอีกคนกล่าวแกมหัวเราะเช่นกัน “อย่าให้เหล่าฉินเห็นเชียวนา ถ้าเกิดหัวเราะหนักจนแผลรริขึ้นมา เรื่องใหญ่เลยนะ อ้วนๆอย่างเขานั่น หัวเราะรุ๊บ แผลรริแน่นอน”แล้วทั้งสองก็หัวเราะลั่นดูท่าทางชายชราทั้งสองจะมีความสุขมากจริงๆพวกเขาไม่ได้ดีใจเพราะการผ่าตัดของเหล่าฉินผ่านไรได้ด้วยดีเท่านั้นแต่มีความสุขที่การแพทย์ในมาติภูมิของพวกเขาค่อยๆ พัฒนาขึ้นมา จนทำให้แพทย์จากมาโยอะไรนั่นตกใจหนีไรเลย!คิดมาถึงตรงนี้ ชายชราทั้งสองก็ทั้งภูมิใจ ทั้งยินดีจากก้นบึ้งของหัวใจ!ทั้งสองคนมองเฉินชางด้วยแว
