ีหน้างุนงงเต็มประดาเฉินชางมองชื่อสายเรียกเข้าและเวลาบนหน้าจอแล้วจนคำพูด“ตอนนี้ตีสามพี่ชาย คุณคิดว่าโทรหาผมเวลานี้เหมาะสมแล้วเหรอครับ”ทาวน์เซนด์รีบขอโทษ “ขอโทษจริงๆ ครับ ผมตื่นเต้นเกินไป ไอ้น้องชาย คุณรู้ไหมว่า คุณทำเรื่องใหญ่สำ เร็จแล้ว! คุณจะดังแล้ว!”เฉินชางอึ้ง ก้มมองถุงน่องที่ขาดอยู่บนพื้น …นี่คือการใหญ่ที่เขาทำคืนนี้ …“รีบพูดมาเถอะครับ …พี่ชาย ผมจะนอน” เฉินชางจนคำพูดทาวน์เซนด์รีบพูดว่า “บทความสองฉบับที่คุณให้ผมครั้งก่อนดังแล้ว! ทำรายได้ถล่มทลาย! ตอนนี้ทั้งสำ นักพิมพ์ ตื่นเต้นมากหัวหน้าบรรณาธิการให้ผมไปพบคุณด้วยตัวเอง หัวหน้าถึงขั้นชงกาแฟให้ผมด้วยตัวเอง เพื่อให้ผมติดต่อคุณ …”เฉินชาง ยกโทรศัพท์ห่างจากหู!เขารู้สึกว่า ทาวน์เซนด์ตื่นเต้นเกินไปแล้วผ่านไปตั้งนานกว่าเฉินชางจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นบทความสองฉบับที่เขาเผยแพร่ดังแล้ว!ประโยคง่ายๆ แบบนี้ ทาวน์เซนด์พูดไปร้อยกว่ารอบก็ยังพูดไม่รู้เรื่อง เพิ่งไปต่างประเทศไม่กี่วันก็ลืมภาษาจีนแล้วเหรอทาวน์เซนด์อดยิ้มไม่ได้ “ไอ้ น้องชาย มีเทคนิคการใช้กล้องส่องอีกไหม ผมขอนัดคุยหน่อยได้ไหมครับ! คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะขึ้นปก! รับรองว่าขึ้นปก! ผมรู้ว่ายากมาก แต่ …สู้หน่อยนะครับผมรู้ว่าคุณทำได้”เฉินชางอึ้ง “ได้ครับ เข้าใจแล้ว”ทาวน์เซนด์จนคำพูดทันที “จริงจังหน่อยน้องชาย คุณจะดังแล้ว! จริงสิ ตอนนี้คุณเขียนเรื่องนี้ต่อไหมครับ”เฉินชางพยักหน้า “เขียนสิครับ! ผมม
