ทุกคนในแผนกต่างอิจฉาริษยาที่เหล่าหม่าได้ตีพิมพ์บทความในวารสาร ‘เดอะแลนซิต’!เพราะยังไงซะ!ฉันเองก็ทำได้นี่บางทีอาจจะดีกว่าเหล่าหม่าด้วยซ้ำจางหย่วนและหยางฮุ่ยยืนกระซิบกระซาบอยู่อีกด้าน “จุ๊ๆความคิดกำหนดเส้นทางชีวิตจริงๆ ความอ่อนหัดก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่ง ฉันคิดว่าชาตินี้ฉันยังมีโอกาสตีพิมพ์ในวารสาร‘เดอะแลนซิต’ อีกเยอะ!”คุณบอกว่าการทำผิดพลาดดึงดูดความสนใจของวารสาร‘เดอะแลนซิต’ ได้ งั้นนี่ก็เป็นพรสวรรค์ที่แท้จริงเหมือนกันเรื่องที่เหล่าหม่าแสดงตัวตนที่แท้จริงและได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ เองก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนด้วยเช่นกัน!”หมอเฉิน ฝีมือการผ่าตัดตับอ่อนของผมอ่อนหัดสุดๆ แบบนี้จะได้ตีพิมพ์ในวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ไหมครับ”“นั่นสิ ผมก็ไม่ค่อยถนัดเรื่องลำไส้เล็กส่วนต้น ผมเลยคิดว่าผมน่าจะเขียนแบบการสอนเชิงลบแล้วตีพิมพ์บทความได้นะ…”…เห็นทุกคนในห้องต่างคุยกันเสียงดัง เออร์สเต็ดก็ดูงุนงง เขาถามด้วยความสงสัยว่า “หัวหน้าหม่า พวกเขากำลังพูดเรื่องอะไรเหรอครับ”หม่าเยว่ฮุยยักไหล่อย่างสบายๆ ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น“พวกเขาอยากจะเลียนแบบเส้นทางความสำ เร็จของผมน่ะ เฮ้อ…คนเก่งๆ มักจะโดนลอกเลียนแบบอย่างนี้ละน้า บางทีผมคงจะค่อยๆ ชินกับชีวิตแบบนี้ไปเอง!”เฉินชางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหล่าอวี๋บังเอิญเดินผ่านมา จึงได้ยินคำพูดไร้ยางอายของหม่าเยว่ฮุยไปโดยปริยายเขาอดถลึงตาใส่ไม่ได้ “เวลาทำงาน มัวทำอะไรกันอยู่”
