ทุกคนต่างยิ้มแหยแล้วกลับไปทำงานคราวนี้เหล่าหม่าไม่ยอมแพ้ เขาลุกขึ้นยืนพลางทอดถอนใจกอดคอเหล่าอวี๋แน่น “เหล่าอวี๋ ผมทำตามความฝันในชาตินี้ของคุณสำ เร็จแล้วนะ!”อวี๋หย่งกังขมวดคิ้ว “มีอะไรก็พูดมา ไม่ต้องมาแตะเนื้อต้องตัวโตๆ กันแล้ว ไม่รู้จักกาละเทศะซะบ้าง!”เหล่าหม่าไม่ลังเลที่จะหยิบใบตอบรับบนโต๊ะขึ้นมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ลองดูสิ นี่อะไร”เหล่าอวี๋เห็นหนังสือตอบรับจากวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ ก็ชะงักทันที!เขารีบคว้ามาอ่านอย่างรวดเร็ว!ทันทีที่ได้อ่านก็ตะลึงงัน!ดวงตาของเหล่าอวี๋เบิกกว้าง “คุณได้ตีพิมพ์งั้นเหรอ”เหล่าหม่าพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ “ธรรมด๊า!”แน่นอนว่าเหล่าอวี๋ไม่เชื่อ!เขาหันไปมองเออร์สเต็ดและเฉินชางด้วยความลังเลชั่วขณะ“พวกคุณอย่าไปให้ท้ายเขาแบบนี้สิ! นี่…นี่มันเป็นนักวิชาการต้มตุ๋นเลยนะ!”พูดจบ อวี๋หย่งกังก็จ้องหน้าหม่าเยว่ฮุย “วารสาร ‘เดอะแลนซิต’ เป็นสิ่งที่ดี แต่คุณต้องตีพิมพ์ด้วยฝีมือตัวเอง หม่าเยว่ฮุย การที่คุณทำเสียโควตาแบบนี้ ผมคงยอมรับคุณไม่ได้หรอกนะ!”ประโยคเดียวทำเอาเหล่าหม่าหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก!ทำไมฉันถึงกลายเป็นนักวิชาการต้มตุ๋นล่ะเฉินชางเห็นอวี๋หย่งกังท่าทางจริงจังก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้“หัวหน้าอวี๋ ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะครับ บทความชิ้นนี้เป็นผลงานของหัวหน้าทีมหม่าจริงๆ ครับ”หม่าเยว่ฮุยพยักหน้าด้วยความน้อยใจ “อื้อๆ”เหล่าอวี๋เมินหม่าเยว่ฮุย หันไปมองเฉินชาง “เขาอยู่ในระดับไ
