ลับทันที “ได้ครับ หัวหน้าเฉินชาง ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”หลังจากวางสาย เฉินชางก็ลุกขึ้นแจ้งกับหัวหน้าทีมหม่า“หัวหน้าทีมหม่าครับ คือว่า…หัวหน้าหลูจากโรงพยาบาล 301เชิญผมไปให้คำแนะนำด้านเทคนิคการใช้กล้องส่องน่ะครับ”หม่าเยว่ฮุยไม่แม้แต่เงยหน้าขึ้นมา “อืม ไปเถอะ ผมห้ามคุณไม่ได้อยู่แล้ว”เฉินชาง “…”ทุกคนรอบข้างได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจตอนนี้เฉินชางกำลังทำหน้าที่เป็นหัวหน้าในขณะที่กำลังฝึกงานวันๆ หนึ่งถ้าไม่โดนวิทยาลัยการแพทย์เรียกไปร่วมวินิฉัย ก็ต้องโดนโรงพยาบาล 301 เรียกตัวไปขอคำปรึกษาถ้าไม่รู้ความจริงคงคิดว่าเป็นเรื่องโม้!ถึงอย่างนั้น ทุกคนก็ค่อยๆ ชินกับเรื่องนี้ สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงช่วยไม่ได้ ก็เก่งซะขนาดนี้แม้แต่เหล่าหม่ายังเข้าใจ แม้ว่าเฉินชางจะเป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชาของตน แต่เขาบังคับเฉินชางได้เลยไม่ใช่แค่ควบคุมไม่ได้ แต่ยังต้องดูแลประคบประหงมอย่างดีถ้าเกิดเฉินชางอารมณ์ดี อาจจะเขียนบทความลงวารสาร‘เดอะแลนซิต’ ให้เขาสักบทก็ได้เออร์สเต็ดเห็นเฉินชางเตรียมจะออกไปข้างนอกก็รีบถามขึ้น“คุณจะไปไหนครับ หมอเฉิน”จู่ๆ เฉินชางก็นึกขึ้นมาได้ จึงตอบกลับด้วยภาษาอังกฤษเออร์สเต็ดได้ยินดังนั้นก็ตาเป็นประกาย “ผมขอไปด้วยได้ไหม”เฉินชางพยักหน้า “ได้สิครับ ไปกันเถอะ”ยังไงซะ…การพาคนที่น่าจะเป็นผู้ทรงคุณวุฒิไปด้วยก็อุ่นใจมากกว่าเออร์สเต็ดได้ยินแบบนั้นก็ดีใจขึ้นมาทันท
