อาเสียเลย ลืมหนทางของตนเองจนสิ้น…ถ้าไม่ได้หมอเฉิน นายจะตีพิมพ์อะไรได้เฉินชางเองก็จ้องมองเหล่าหม่านิ่งๆ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าเหล่าหม่าไม่ได้แค่จำ กัดเส้นทางของตนเอง แต่พาตัวเองมาถึงทางตันด้วยซ้ำ !บางทีโชคชะตาอาจทำให้เขาเป็นเขาอย่างทุกวันนี้ก็ได้…เฉินชางนั่งดูตารางภารกิจของตนบนเก้าอี้งานวิจัยสำ เร็จไปแล้วครึ่งทาง เหลืออีกประมาณสี่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์ถึงจะสำ เร็จภารกิจ ถึงตอนนั้นก็จะได้อุปกรณ์ทางการแพทย์เจ๋งๆ มาแล้วกล่าวอีกนัยหนึ่ง แค่ลงบทความอีกสองบทความในวารสาร‘เดอะแลนซิต’ ก็พอแล้วแถมยังมีภารกิจเปลี่ยนอาชีพที่ทำให้เฉินชางปวดหัวสุดๆโรคด้านศัลยกรรมทั่วไปห้าสิบโรค ตอนนี้ยังเหลืออีกสิบโรคภารกิจผ่าตัดสำ เร็จแล้ว ตอนนี้ยังเหลือภารกิจวินิจฉัยแผนกศัลยกรรมทั่วไปอีกสิบโรค คิดไปคิดมา เฉินชางก็รู้สึกว่าปีนี้ต้องไปแผนกศัลยกรรมทั่วไปให้ได้แต่ว่า…จะไปโรงพยาบาลไหนล่ะหลังจากสิ้นสุดงานประชุม เฉินชางได้มอบหมายภารกิจให้กับหัวหน้าเหล่านี้ แถมยังบอกว่าจะช่วยให้คำปรึกษาถึงที่อีกต่างหากแต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาแล้วในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น“หมอเฉิน ผมหลูเชา จากโรงพยาบาล 301 วันนี้คุณพอจะว่างไหมครับ ช่วงนี้เรายุ่งอยู่กับการทำเทคนิคการส่องกล้องให้เสร็จสิ้นแต่ตอนนี้มีปัญหาหนึ่งที่แก้ไม่ตก ต้องการให้คุณมาช่วยแนะนำทีครับ!”เฉินชางได้ฟังก็โป๊ะเช๊ะ ไม่ต้องเลือกแล้ว เอาโรงพยาบาล 301นี่แหละ!คิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางรีบตอบก
