เมื่อคืนเฉินชางเข้านอนและฝันว่าตนเองกลายเ็นนักเขียนบทและผู้กำกับชื่อดัง…ฮ่าๆๆ…หลังจากตื่นขึ้นมา เขาก็แอบเลี่ยนกางเกงในแล้วซักให้สะอาดตอนที่ยัยฉินขี้ระจบไม่รู้ตัวจากนั้นเขาก็รีบบึ่งไโรงพยาบาลเขามาถึงโรงพยาบาลแต่เช้า พยาบาลกะดึกเมื่อคืนเข้ามาหาเฉินชาง “หมอเฉินคะ เมื่อวานช่วงบ่ายเชอหลิงกับเชอเจ๋อฮว่าออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ”เฉินชางได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง“หา? ทำไมออกจากโรงพยาบาลเร็วขนาดนี้ล่ะ”พยาบาลยิ้มออกมา “เชอเจ๋อฮว่านอนโรงพยาบาลมาครึ่งเดือนแล้วนะคะ เชอหลิงก็อยู่ใน ICU มาสัดาห์กว่าแล้ว ออกจากโรงพยาบาลเมื่อวานตอนบ่ายค่ะ”เฉินชางเพิ่งรู้ตัวว่าเวลาผ่านไเร็วจริงๆ!”วันนี้วันอะไรครับ”พยาบาลยิ้ม “หมอเฉินคงจะยุ่งจนหัวหมุนเลยสิท่า วันนี้วันพุธค่ะ”เฉินชางร้องอ๋อ ยังพูดอยู่เลยว่าจะไเยี่ยมยัยหนูคนนั้น ไม่คิดเลยว่าจะออกจากโรงพยาบาลแล้วเฉินชางสั่นศีรษะถอนหายใจ ก่อนจะหันไทางห้องทำงานพยาบาลพูดขึ้น “เดี๋ยวค่ะหมอเฉิน เชอหลิงมีของฝากให้หมอด้วยนะคะ”สีหน้าของเฉินชางดีใจขึ้นมาทันที “หืม? ของฝากอะไรเหรอครับ”พยาบาลหยิบโหลแก้วออกมาตอนนี้เอง “อะ นี่ค่ะ แล้วก็จดหมายฉบับหนึ่ง”เฉินชางรับโหลแก้วและจดหมายมา กลับเข้าไในห้องทำงานเมื่อเิดโหลแก้ว ข้างในมีดาวกระดาษพับเองดวงเล็กๆกระดาษที่ใช้เ็นกระดาษเหลือบทองหลากสีสัน เฉินชางได้กลิ่นหอมจากกระดาษจึงหยิบขึ้นมาดมอย่างตั้งใจ!นี่มันกลิ่นช็อกโกแลตไม่ใช่เหรอเฉินชางมี
