ฏิกิริยาตอบสนองทันที นี่เ็นกระดาษห่อช็อกโกแลตมิน่าล่ะ ทุกครั้งที่ไราวน์วอร์ด ICU มักจะเห็นเธอทำตัวลับๆล่อๆ เวลากินช็อกโกแลตเสร็จจะเก็บห่อไ รีดมันให้แบนแล้วทับด้วยหนังสือเห็นดาวกระดาษที่พับจากห่อช็อกโกแลตในขวดโหล เฉินชางก็รู้สึกว่าวันนี้อารมณ์ดีขึ้นมาทันที ในตอนนี้เอง เขาถึงได้เห็นข้อความสั้นๆ ลายมือขยุกขยิกที่เขียนด้วยากกาสีบนฝา“โหลแห่งความหวัง”เฉินชางอ่านชื่อแล้วก็ยิ้มออกมาเขาเิดซองจดหมาย ข้างในเขียนด้วยถ้วยคำอันอบอุ่น“คุณอาเฉินชาง หนูได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะ!หนูดีใจมาก แต่ก็ไม่อยากไเลย เพราะคุณลุงคุณ้าที่นี่ใจดีทุกคนเลยค่ะแต่แม่บอกว่า ถ้าหนูอยู่ต่ออีกวันต้องจ่ายเงินเยอะมากๆ เงินพวกนี้คุณอาช่วยออกให้ก่อนได้ไหมคะ…ถ้าหนูโตขึ้นมาหาเงินได้แล้ว หนูจะบริจาคเงินเยอะๆ เอามาสร้างโรงพยาบาลใหญ่ๆ ให้เด็กๆ ที่ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาได้รักษาฟรี…ลาก่อนนะคะ อาเฉินชาง คุณอาเ็นหมอที่ดีที่สุดของที่สุดของที่สุดที่หนูเคยเจอมาเลย โหลแห่งความหวังนี้เ็นความหวังของหนูข้างในเต็มได้วยดวงดาว คุณอาเองก็เ็นเหมือนกับดาวที่ส่องสว่างในค่ำคืนมืดมิด ขอบคุณคุณอานะคะที่ช่วยพ่อของหนูไว้บ๊ายบายค่ะ คุณอาเฉินชาง หนูจะคิดถึงคุณอานะคะ”จดหมายถูกเขียนด้วยตัวอักษรโย้เย้และตัวพินอินเฉินชางอ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ เขาพับมันสอดไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง จากนั้นนำขวดโหลกลับไเก็บไว้ที่ห้องเวรตอนเช้า ดร.เสี่ยวจูมาหา“อาจารย์เฉิน น
