ี่เ็นข้อมูลของผม ส่วนนี่เอกสารระกอบ”จูเทาเ็นคนจริงใจ เขาแบกกระเ๋าเ้มา พอเิดออกแล้วก็หยิบสำ เนาใบระกาศนียบัตรและใบวุฒิการศึกษาออกมาเฉินชางชะงักไทันที เขาถามขึ้นด้วยความสงสัย “ดร.เสี่ยวจูคุณมีความคิดเห็นยังไงบ้าง อยากจะเรียนต่อด้านไหน หรืออยากจะเข้ามาทำงานที่เมืองอันหยาง”จูเทานึกย้อนไถึงคำพูดของอาจารย์เมื่อวาน เขาพยักหน้าอย่างมุ่งมั่นแล้วกล่าว “ตอนนี้ผมอยากเรียนต่อครับ แต่…หลังจากที่ผมเรียนจบแล้ว ผมจะเลี่ยนศูนย์ฟื้นฟูเส้นเอ็นให้กลายเ็นมือหนึ่งด้านการศัลยกรรมครับ”เฉินชางได้ยินเช่นนี้ ก็ตะลึงงันโดยไม่รู้ตัวแม้แต่เขาก็ยังไม่เคยคิดเช่นนี้มาก่อน…ยังไม่ทันรู้ตัว เขาก็กลายเ็นที่รึกษาและผู้นำให้กับใครหลายๆ คนไแล้วศาสตราจารย์ทังจินอแนะนำนักศึกษาของตัวเองเข้ามานักศึกษาของกู้หงเหมยก็ติดตามมาด้วย และอาจจะมีใครอื่นๆ อีก…ทันใดนั้นเฉินชางก็ตระหนักได้ว่าเขากำลังแบกอนาคตของใครหลายคนไว้บนบ่า!คนหลายคนยินดีที่จะเดินตามรอยของเขา!คิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็ก้มหยิบากกาขึ้นมา เขียนจดหมายแนะนำและเซ็นชื่อตัวเอง “คุณไหาหัวหน้าอันเยี่ยนจวินนะ บอกว่าผมให้มาหา ไอยู่กับหัวหน้าอันแล้วก็ตั้งใจทำงานล่ะ”ดร.เสี่ยวจูได้ฟังคำพูดของเฉินชางก็พยักหน้าด้วยความตื่นเต้น “ขอบคุณครับอาจารย์เฉิน ไว้กลับมาจากฝึกงานแล้วผมจะเรียนรู้วิชาเฉินให้ได้เลยครับ!”เฉินชางยิ้ม เขาพยักหน้าแล้วพูดขึ้น “สู้ๆ นะ!”จากนั้นเฉินชางจึงต่
