อสายถึงอันเยี่ยนจวิน เนื่องจากจูเทายังเรียนไม่จบ แค่ไเรียนรู้งานเท่านั้น จึงไม่มีัญหาอะไรมาก…หลังจากเสร็จสิ้นการผ่าตัดในช่วงเช้า เฉินชางยังมีเวลาไเยี่ยมผู้่วยที่ผ่าตัดเมื่อวานขณะที่เขากำลังราวน์วอร์ดเพื่อไเยี่ยมจางเหลียนฮวา เฉินชางก็แวะที่แผนกพยาบาล “ขอแฟ้มระวัติคนไข้จางเหลียนฮวาให้ผมหน่อยครับ”พยาบาลคนหนึ่งได้ยินเช่นนั้นก็รีบวิ่งเข้ามา “หมอเฉินคะเมื่อเช้ามีคนจากรัฐบาลมาขอดูแฟ้มระวัติและรายงานของหลัวหมิง บอกว่ามาจากกรมโฆษณากลาง แผนกระชาสัมพันธ์ของเราเ็นคนพามาค่ะ”เฉินชางชะงักไครู่หนึ่ง “หา? กรมโฆษณากลางเหรอ…ตั้งแต่กี่โมงครับ”พยาบาลตอบ “น่าจะระมาณเก้าโมงเช้าค่ะ ตอนนั้นคุณอยู่ในห้องผ่าตัด ฉันเลยไม่ได้แจ้ง”เฉินชางเพิ่งนึกขึ้นได้ น่าจะเ็นฉินเซียวหรานละมั้งแต่เฉินชางก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ทำงานเร็วขนาดนี้เลยเหรอคงจะมาตรวจสอบเรื่องแม่ของหลัวหมิงว่าเ็นเรื่องจริงหรือเล่าคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็ถอนหายใจโล่งอก หยิบระวัติการรักษาเข้าไในห้องผู้่วยหลัวหมิงเองก็อยู่ด้วย “คุณหมอเฉิน สวัสดีครับ”เฉินชางพยักหน้ายิ้มๆ “คุณ้าครับ รู้สึกเ็นยังไงบ้างครับ”จางเหลียนฮวาหัวเราะ “รู้สึกดีมากเลยค่ะ แต่ไม่สบายเท่าอยู่ที่บ้าน คุณหมอคะ ฉันจะได้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไรคะ”เฉินชางยิ้ม “บ่ายวันนี้ก็กลับได้แล้วครับ แต่ว่าอย่าเพิ่งขยับตัวมาก พักผ่อนไก่อนสักพักหนึ่งนะครับ”ทันทีที่จางเหลียนฮวาได้ยินว่าเธอออก
