ความจริง เฉินชางก็ไม่ถือว่าแปลกอะไร ศัลยแพทย์หลายคนปกติก็ใช้ชีวิตอำเภอใจ ดูใจกว้างไม่สนใจอะไรทั้งนั้นทว่าตอนผ่าตัด เพราะความยากและความกดดันของงาน หรือปัจจัยอื่นๆ ถ้าเจอเรื่องไม่ได้ดั่งใจตอนผ่าตัดแล้วก่นด่าคนก็เป็นเรื่องที่ปกติมากและ…นักศึกษาด้านศัลยกรรมทุกคนก็น่าจะเคยเจอผ่าตัดกับอาจารย์ทั้งที ถ้าไม่โดนด่าสักหน่อย จะเท่ากับอาจารย์รังเกียจหรือเปล่าตอนที่เฉินชางผ่าตัด เขาตั้งใจจดจ่อจริงๆ ยากมากที่จะแยกสมาธิไปคิดเรื่องอื่นและในขณะเดียวกัน สำ หรับการผ่าตัดที่ความละเอียดสูงเงื่อนไขการผ่าตัดสูง เฉินชางเองก็ตั้งมาตรฐานสูงมากเช่นกันทำให้ตอนที่เฉินชางผ่าตัดมักจะทำให้คนเข้าใจผิดเพราะพูดหรือทำอะไรลงไปโดยไม่ทันระวังหวงเฮ่าโดนเฉินชางว่าจนหน้าแดงไอ้น้องชาย ถึงอย่างไรผมก็เป็นหัวหน้าคุณ เป็นรองผู้อำนวยการ คุณจะพูดอะไรระวังหน่อยได้ไหม! อีกอย่างลูกศิษย์ของผมก็ยืนอยู่ข้างๆ คุณทำแบบนี้ผมเสียหน้ามาก!“นิ่งอยู่ทำไม รีบหน่อยสิครับ อ้อมไป ดึงด้ายไว้!” เฉินชางรู้สึกได้ว่าผู้ช่วยหยุดชะงักไปจึงพูดตามสัญชาตญาณหวงเฮ่าโดนเฉินชางว่าจนหน้าแดงก่ำ รีบพูดว่า “ขอโทษครับๆ!”ตอนนี้จู่ๆ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อครู่นี้อวี๋หย่งกังถึงพูดว่า“เสี่ยวเฉิน สอนหัวหน้าหวงดีๆ นะ”เจ้าหมอนี่ไม่ได้จงใจใช่ไหมอวี๋หย่งกังคงไม่ได้ส่งเฉินชางมาเล่นงานตนหรอกมั้ง!คิดถึงตรงนี้ หวงเฮ่าก็ลังเลเล็กน้อยทว่าครั้งนี้หัวหน้าเหล่าหวงมีบทเรียนแล้ว ในท
