ีที่ฉลาดหลักแหลมมาทั้งชีวิตอย่างจางเหลียนฮวาตระหนักได้ว่าตนป่วยในทันทีเธอรีบไปตรวจที่แผนกฉุกเฉินเอง สุดท้ายได้รู้ว่านี่เป็นอาการเริ่มแรกของอัลไซมอร์ตอนนั้นจางเหลียนฮวาตกใจจริงๆพอกลับไปถึงบ้าน เธอเองก็ไม่ได้บอกลูก แต่เริ่มเก็บบ้านให้ดูดีเขียนลิสต์เรื่องต่างๆ ไว้ในสมุดบันทึกตอนที่ตนยังจำ ได้อยู่ไม่อย่างนั้น ถ้าเธอลืมทุกอย่างไปจริงๆ จะทำอย่างไรหลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จ จางเหลียนฮวาก็เริ่มเตรียมรูปภาพ อัดรูปในอดีตออกมาทั้งหมด แล้วใส่เข้าไปในอัลบั้มเธอลิสต์รายการสิ่งต่างๆ ไว้ให้ตัวเอง เพื่อที่ตื่นเช้ามาจะได้ดูและชื่อแรกในลิสต์ก็คือ “ลูกชายฉันชื่อหลัวหมิง”เธอเก็บรูปถ่ายของลูกชายไว้บนโต๊ะหัวเตียง ให้มองเห็นเป็นสิ่งแรกหลังจากตื่นนอนตอนเช้าเพื่อไม่ให้ตนลืมความจริง สิ่งที่เธออาลัยอาวรณ์ที่สุดในชีวิต ก็คือลูกชายหลัวหมิงเองก็ค่อยๆ ค้นพบว่า แม่ค่อยๆ เปลี่ยนไป ลืมเรื่องราวมากมายไปแล้วทุกครั้งที่เขาไปหาเธอก็จะทำหมูตู๋นที่เขาชอบที่สุด แต่…เธอลืมไปว่าหลังจากตนถุงน้ำดีอักเสบเฉียบพลัน ก็น้อยมากที่จะกินของมันและสิ่งที่แม่ลืมก็มากขึ้นเรื่อยๆลืมการจากไปของพ่อ ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อยแม่ก็ไม่ต้องเสียใจทุกวัน แต่บอกหลัวหมิงว่าพ่อเขาไปทำงานต่างแดนตลอดทั้งปีเธอลืมอายุของตนเอง ถึงขั้นเริ่มลืมเพื่อนบ้านที่เพิ่งรู้จัก………และตอนนี้เธอก็ค่อยๆ ลืมลูกชาย!หลัวหมิงจึงค้นพบว่า อาการอัลไซเมอร์ของแม่รุนแร
