งขึ้นเรื่อยๆแล้วหลังจากเขารู้ว่าแม่ยังจำ เขาสมัยเรียนมัธยมตอนปลายได้ เขาก็ดีใจมาก ไปซื้อชุดนักเรียนในเว็บไซต์ใส่กลับบ้านเขาค้นพบว่า แม่จำ เขาได้จริงๆเธอหยิบอัลบั้มรูปมาให้เขาดู “ลูกดู นี่ลูกตอนอายุสิบสามปี…รูปนี้ตอนอายุสิบห้าปี…และรูปนี้ตอนลูกอายุสิบเจ็ดปี…”เขาค้นพบว่า เขาในช่วงวัยรุ่นที่มักต่อต้าน หลังจากจบมัธยมศึกษาตอนปลาย รูปถ่ายก็เก็บไว้ใน QQ ทั้งหมด ไม่ได้อยู่ในอัลบั้มเล่มหนาของแม่เขาเสียใจมากขึ้นมาทันทีเขาจึงเริ่มหาเวลามาเยี่ยมแม่บ่อยๆจางเหลียนฮวามีโทรศัพท์มือถือสองเครื่อง เครื่องหนึ่งเป็นสมาร์ทโฟน อีกเครื่องเป็นโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าเพราะอาการอัลไซเมอร์ เวลาเธอถือสมาร์ทโฟนออกจากบ้านมักถูกพวกโจรจับจ้อง จึงเก็บไว้ที่บ้าน เอาไว้วิดีโอคอลกับลูกชายตอนออกนอกบ้านก็จะพกโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่า และในโทรศัพท์มือถือก็มีเบอร์โทรบันทึกอยู่ทุกครั้งที่หลัวหมิงวิดีโอคอลกับแม่ ก็จะสวมชุดนักเรียนตอนแรกๆ เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจนักแต่เขาค่อยๆ ค้นพบว่า เขากลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจของแม่และเขาก็ไม่กล้าหนีอีกต่อไป!และรู้ว่าหนีไม่ได้!เขาเริ่มค่อยๆ คุ้นชินและปรับตัวกับสภาพแบบนี้ แม้โดนหัวเราะเยาะก็ไม่เป็นไรเพราะสำ หรับเขา เสียงหัวเราะเยาะของคนแปลกหน้า ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยเขาค่อยๆ ยอมรับมันนึกถึงมือของแม่ หลัวหมิงเป็นห่วงมากจากเรื่องที่แม่บาดเจ็บวันนี้ หลัวหมิงก็ยิ่งยืนหยัดความคิดของตนเอง เขาจะดู
