และตอนนี้เอง จู่ๆ คุณป้าก็ลุกขึ้นนั่ง มองรอบๆ อย่างตื่น ตระหนก “ที่นี่โรงพยาบาลเหรอ ฉันมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้อย่างไร ใครพาฉันมา”
คุณป้ามีสติดีมาก
เฉินชางจึงอธิบายว่า “เมื่อเช้าคุณตกบันไดครับ มือโดนราว เหล็กแทง เป็นแผลตรงนี้ครับ เพื่อนบ้านเลยโทรหา 120”
คุณป้ามองมือแวบหนึ่ง พลันสูดหายใจเข้าด้วยความ ตกใจ…เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตนเจ็บมือมาก!
เฉินชางถามต่อว่า “คุณป้าครับ รู้สึกเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า ครับ”
คุณป้าคนนี้ถือว่าเก่งมาก ตอบว่า “ตอนนี้ฉันรู้สึกเจ็บมืออย่าง เดียวค่ะ อย่างอื่นไม่ได้รู้สึกอะไร พวกคุณให้ฉันลงไปเดินหน่อยได้ ไหมคะ จะได้ดูว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”
พูดจบเจ้าหน้าที่ก็หยุดเข็นเตียง ให้คุณป้าลงมาเดิน ซึ่งก็ไม่ได้ มีอาการผิดปกติอะไร
คุณป้าคลี่ยิ้ม “ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่เป็นแผลที่มือ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ เราไปถ่ายเอกซเรย์สักหน่อย ดูว่า อาการเป็นอย่างไร จริงสิ เราติดต่อลูกชายคุณแล้วนะครับ เขากำ ลัง มา ไม่ต้องกังวลนะครับ”
คุณป้าได้ยินคำ พูดของเฉินชาง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที รีบ พูดว่า “ไม่ได้นะคะ คุณหมอ ฉันแค่เป็นแผล เย็บสักหน่อยก็หายแล้ว ไม่ต้องตามลูกชายฉันมาค่ะ ตอนนี้เขาเรียนมัธยมศึกษาปีที่หกอยู่ กดดันมาก กำ ลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย อย่ารบกวนเขานะคะ!”
เฉินชางอึ้งงันไป!
คนแก่คนนี้…อายุหกสิบกว่าปีแล้วมั้ง
ลูกชายเพิ่งเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายหรือ
