ไม่ค่อยตรงตามหลักความเป็นจริงเท่าไร!
เฉินชางมองคุณป้า จู่ๆ ก็อึ้งงันไป “คุณป้าครับ คุณป้าอายุ เท่าไรแล้วครับ”
คุณป้าชะงักไป “เอ่อ…ฉันเองก็จำ ไม่ค่อยได้แล้ว หมอคะ ฉัน ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ อย่าตามลูกชายฉันมาเลยนะคะ”
หลังจากถ่ายเอกซเรย์ก็พบว่า คุณป้ากระดูกหัก เส้นเอ็นบาด เจ็บ
แต่มีแท่งเหล็กคาอยู่ จึงทำ เอ็มอาร์ไอไม่ได้
จำ เป็นต้องรีบผ่าตัดเพื่อดึงเหล็กออกมา จากนั้นรักษาแผลให้ หาย
หลังจากเฉินชางกลับห้องฉุกเฉิน ไม่นานก็มีชายคนหนึ่งวิ่งเข้า มา
“คุณหมอ คุณพยาบาลครับ แม่ผมชื่อจางเหลียนฮวา ผมเป็น ลูกชายที่คุณหมอโทรหาเมื่อครู่นี้ ตอนนี้แม่ผมเป็นอย่างไรบ้างครับ” ชายหนุ่มหายใจหอบมองพยาบาลพร้อมพูดเสียงดัง
เฉินชางพาคุณป้ากลับมาพอดี หลังจากเห็นชายหนุ่มก็รีบพูด ว่า “อยู่ตรงนี้ครับ”
ชายหนุ่มหมุนตัว หลังจากเห็นหญิงชราก็รีบวิ่งมา มองมือเธอ พร้อมยกมือทั้งคู่ขึ้นมาอย่างสั่นๆ หมายจะจับ ปวดใจจนน้ำ ตาเกือบ ไหลออกมา
“แม่…”
เฉินชางมองชายหนุ่มที่สวมชุดทำ งาน ท่าทางดูเป็นผู้ใหญ่ แต่…ใบหน้าของเขาดูคุ้นจังเลย
นี่มัน…ชายชุดนักเรียนที่เจอบนรถไฟฟ้าใต้ดินไม่ใช่เหรอ
คุณป้าเห็นชายหนุ่มเรียกตนว่าแม่ก็อดพูดไม่ได้ “คุณเป็นใคร คะ ฉันไม่ใช่แม่คุณนะคะ คุณจำ ผิดคนแล้วค่ะ!”
เฉินชางเองก็อึ้งงันไป!
ตอนนี้เอง ชายหนุ่มพลันรู้สึกตัว หันไปสะพายกระเป๋าเดินเข้า ห้องน้ำ ไป ไม่นานก็สวมชุดนักเรียนวิ่งออกมา
