เพียงแต่หน้าท้องใหญ่จนนูนออกมา…
“แม่ครับ แม่เป็นอย่างไรบ้างครับ” ชายหนุ่มถามอย่างปวดใจ
คุณป้ามองชายหนุ่ม พลันพูดอย่างละอายใจ “ลูกมาทำ ไม มอ หกเรียนหนัก ลูกอย่าหนีเรียนนะ แม่ไม่ได้เป็นอะไร ลูกรีบไปเรียน เถอะ!”
คำ พูดนี้ทำ ให้ทุกคนตกใจ
ชายหนุ่มส่งสายตาให้เฉินชาง เฉินชางไปส่งคุณป้าที่ห้องแล้ว รีบให้คนมาเจาะเลือดไปตรวจ
และตอนนี้เอง ชายหนุ่มก็หยิบบัตรประจำ ตัวประชาชนและ ทะเบียนบ้านออกมาด้วรอยยิ้มขื่น “แม่ผมเป็นอัลไซเมอร์ครับ จำ ได้ แค่ผมตอนม.ปลาย ภายหลังผมพบว่า ถ้าผมใส่ชุดนักเรียน แม่จะจำ
ผมได้ ถ้าไม่ใส่จะจำ ไม่ได้…ของพวกนี้ ผมพกติดตัวตลอด กลัวว่า แม่ผมเป็นอะไรขึ้นมาแล้วคนอื่นจะเข้าใจผิด!”
เฉินชางได้ยินแบบนี้ก็เงียบไปทันที
นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เจอบนรถไฟฟ้าเมื่อวาน จู่ๆ เฉินชางก็ เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว ที่แท้ก็เป็นแบบนี้…
เป็นลูกชายที่กตัญญูมาก!
ทำ ในสิ่งที่เขาคิดว่าลูกคนหนึ่งควรทำ โดยที่ไม่สนว่าคนอื่นจะ มองอย่างไร
ดูเหมือนเป็นเรื่องง่าย แต่กลับต้องแบกรับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ และแรงกดดัน
แต่ชายหนุ่มกลับยอมรับอย่างเงียบๆ
นี่คือความรักที่ลูกมีต่อแม่สินะ
