พูดจบก็รีบส่งสายตาให้ฉีเซิน “รีบเอาเงินมาสิ”
เงินสองล้านไม่ใช่น้อยๆ เลย หีบใบหนึ่งถูกยกมา
ฉีเซินอดพูดไม่ได้ “เฉินชาง คุณทำ เกินไปแล้ว แค่ถอดไหมก็ ต้อง…”
ป้าบ!
ฉีเซินโดนฉีเซี่ยงเจิ้งตบจนล้มลงพื้น “หุบปาก! ไอ้สารเลว!”
ฉีเซี่ยงเจิ้งเห็นเฉินชางไม่ได้พูดอะไรก็โล่งอกไปที เกือบต้องเสีย
เพิ่มอีกสองล้านแล้ว การตบครั้งนี้ถือว่าคุ้มแล้ว ฉีเซินงุนงง!
ผมสารเลวเหรอ ผมมาส่งเงินนะ
ผมปากเสียงั้นเหรอ ยังไงผมก็ไม่หยุดพูด
เฉินชางยิ้ม หลังจากเห็นหีบเงินแล้วก็พูดว่า “เงินสดผมก็ถือไม่ ไหว โอนแล้วกันครับ! บัญชีเดิม”
ฉีเซี่ยงเจิ้งรีบพยักหน้า แต่…เขามองมิยาเกะ ทาคุโตะแวบหนึ่ง คิดเชื่อมโยงไปถึงคำ พูดเมื่อครู่นี้ จู่ๆ ก็ส่ายหน้า กัดฟันตัดสินใจพูด ว่า “หมอเฉิน เรื่องนี้ผมผิดเอง ผมสอนลูกไม่ดี ทำ ให้เสียมารยาทกับ คุณ แต่ผมคิดไม่ถึงว่าคุณไม่เพียงแค่ไม่สร้างความลำ บากใจให้ผม ไม่ถือโทษโกรธผม กลับยังให้ความช่วยเหลือ ผมจะไม่ลืมบุญคุณ ของคุณครับ เงินสดสองล้านนี้ ถือเป็นคำ ขอโทษจากผม อีกสองล้าน ผมจะรีบโอนเข้าบัญชีคุณครับ”
หลังจากพูดจบ ฉีเซี่ยงเจิ้งยื่นมือมา “หวังว่าจะได้เป็นเพื่อนกับ หมอเฉินนะครับ หลังจากนี้ติดต่อกันบ่อยๆ นะครับ”
เฉินชางอึ้งงันไป!
เกิดอะไรขึ้น
ทำ ไมพวกคนรวยแปลกขนาดนี้ ถูกตนเอาเปรียบแล้วยังบอก ว่าไม่ถือโทษโกรธ!
