อะไรก็มาหาผมได้ ตาแก่อย่างผมยังพอทำอะไรได้นิดหน่อย”ประโยคเดียวทำเอาเฉินชางอึ้งไป ขนาดคนที่อยู่ในห้องรับแขกยังผงะไปทันทีนี่เป็นถึงสัญญาจากผู้อาวุโส ดูท่าเขาจะให้ความสำ คัญกับเฉินชางมากทีเดียว!นี่ถึงกับปฏิบัติอย่างผู้มีพระคุณกันเลยทันใดนั้นทุกคนก็ทอดถอนใจไม่ว่างเว้น!เฉินชางย่อมซาบซึ้งกับเรื่องนี้อย่างไร้ที่สิ้นสุดต่อให้ดูเหมือนชายชราจะเป็นแค่คนแก่วัยไม้ใกล้ฝั่ง อ่อนแอมิอาจต้านลมได้คนหนึ่ง แต่พอนึกถึงคุณงามความดีของเขาแล้วอาจจะเทียบกับคนทั่วไปไม่ได้จริงกระมัง!พอเฉินชางขอบคุณยกใหญ่แล้วเตรียมลุกขึ้นจะออกไป เขาก็กำชับชายชราให้พักฟื้นดีๆ พอออกจากโรงพยาบาลแล้วจะไปเยี่ยมถึงที่แต่ในเมื่อมาที่ปักกิ่งยูเนียนแล้ว เฉินชางจึงตัดสินใจไปหาหวังทงที่แผนกศัลยกรรมหัวใจเสียหน่อย!ช่วงนี้หวังทงที่ค่อยๆ เชี่ยวชาญการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ เข้าผ่าตัดอย่างไม่มีว่าง ภรรยาก็ถูกเขาจับเข้าวังเย็นไปนานแล้วหวังทงในตอนนี้แทบจะกลายเป็น ‘แพทย์ประจำ บ้าน’ วิจัยเทคนิคการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันพอเห็นว่าเฉินชางมาแล้ว หวังทงจึงวางกล่องข้าวในมือลง“อาจารย์เฉิน มาได้ไงครับ”หวังทงเรียกอาจารย์เฉินแบบนี้ได้โดยไม่ตะขิดตะขวงเฉินชางยิ้ม “ผ่านมาพอดีเลยมาหาคุณหน่อยครับ”หวังทงพยักหน้ายิ้มให้แล้วเชิญเฉินชางเข้าห้องทำงานพอเห็นกล่องข้าวกับคอมพิวเตอร์ที่เปิดไว้ รวมทั้งบทความที่พิมพ์ออกมาวางอยู่บ
