ง เขาตั้งใจไปพบคุณปอผู้พ่อที่ปักกิ่งยูเนียนโดยเฉพาะคุณปอผู้พ่อเห็นว่าเฉินชางมาแล้วจึงเรียกครอบครัวมาประคองให้เขาเอนนอนดีๆ เขายิ้มมองเฉินชางพลางเอ่ยว่า“มาแล้วยังอุตส่าห์เอาของมาให้อีก”เฉินชางยิ้มพลางส่ายหัว “ผมซื้อตัวอย่างมาน่ะครับ หลังจากอาจารย์ปอออกจากโรงพยาบาลแล้วซื้อของตามที่ผมซื้อมาได้นะครับ มีประโยชน์กับทางเดินอาหารของคุณ”พอได้ยินคำพูดของเฉินชาง ปอฮั่นอวี๋พลันยิ้มขึ้นมาทันทีคนที่อยู่รอบๆ คุณปอผู้พ่อเห็นเขามีความสุขขนาดนี้แล้วอดชื่นชมทันทีไม่ได้ว่าคนมีการศึกษานี่มันต่างกันจริงๆ ให้ของขวัญยังดูมีหลักการขนาดนี้ เล่นเอาคนรับใจอ่อนได้เลยนี่เป็นห้องผู้ป่วยวีไอพี มีห้องรับแขกโดยเฉพาะ ในห้องมีคนอยู่มากมายวันนี้คุณปอผู้พ่อท่าทางจะรับแขกได้ หลายคนจึงรีบมาหาปอฮั่นอวี๋เรียกเฉินชางมาพูดคุยที่ข้างเตียงเดิมทีเฉินชางนึกว่าเขาจะพูดจายืดยาวมากหลักการ แต่กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงคุณปอผู้พ่อกำชับเฉินชางว่าตอนยังหนุ่มต้องดูแลรักษาร่างกาย ร่างกายเป็นต้นทุนของการปฏิวัติ ที่เขาป่วยแบบนี้ก็เพราะผลพวงจากสมัยหนุ่ม เขาชื่นชมเฉินชางด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอยู่นานเฉินชางอยู่คุยกับปอฮั่นอวี๋พักหนึ่งแล้วจึงเตรียมบอกลาถึงอย่างไรผู้สูงอายุก็เพิ่งอาการดีขึ้น จะให้เหนื่อยเกินไปไม่ได้จนเฉินชางเตรียมจากไป คุณปอผู้พ่อจึงเรียกเขาไว้ หลุบตาลงแล้วพูดช้าๆ ว่า “เอ่อ เสี่ยวเฉินเอ๋ย คุณก็ถือว่าช่วยชีวิตผมแล้วนะ!ต่อไปถ้าเจอปัญหา
