เฉินชางรอจนหลิวฉวนจากไป จึงนั่งลงข้างๆ หม่าเยว่ฮุยแล้วถอนใจ!หม่าเยว่ฮุยเห็นดังนั้นแล้วพลันฉุนขึ้นมาทันที เขาเอ่ยอย่างอิจฉาว่า “ทีนี้วารสารประจำ ปีศัลยกรรมทรวงอกไม่ได้รู้จักคุณหมดแล้วหรือไง ทำไมถึงถอนใจอีก!”เฉินชางส่ายหน้า “ก็จริงครับ คนเราจะโลภเกินไปไม่ได้วารสารประจำ ปีศัลยกรรมทรวงอกก็ยังพอไหว ที่จริง…ผมอยากให้เดอะแลนซิตมาจองต้นฉบับกับผมมากกว่า”เฉินชางแค่เอ่ยเรียบๆ คำเดียวทำให้เหล่าหม่าที่ตัดเล็บอยู่ตัดโดนเนื้อไปด้วยทำให้ทุกคนที่เขียนประวัติอาการป่วยอยู่เคาะสเปซบาร์ดังแก๊กๆทำให้เฉียวเฉิงอันที่อยากเข้ามาคุยกับเฉินชางจากไปทั้งโมโหทำให้คนที่เดิมทีอิจฉาและรู้สึกว่าเฉินชางขัดหูขัดตาเหล่านั้นกำหมัดแน่นยิ่งขึ้น!“ฟังเข้าสิ คนเขาพูดกันแบบนี้หรือ”นี่เป็นคำพูดที่คนคนหนึ่งควรพูดออกมาหรือพูดว่าวารสารประจำ ปีศัลยกรรมทรวงอกก็ยังพอไหวอะไรกันนั่นมันท็อปสามของวงการไหมล่ะนั่นมันวารสารที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการศัลยกรรมทรวงอกคุณบอกว่ายังพอไหวหรือเดอะแลนซิต!ทำไมคุณไม่ไปหาเซลล์หรือเนเจอร์[1]…ทุกคนโกรธอยู่ในใจ ขนาดเหล่าหม่ายังลูบอก รู้สึกเลือดลมติดขัด เขารู้สึกว่าตนเริ่มมีน้ำโหเล็กน้อย ถ้าไม่ระบายออกมาจะถึงกับจะพัฒนาเป็นต่อมโมโหโมโหโว้ย!ไอ้เฉินชางนี่ไร้สาระขึ้นทุกทีถุย!หน้าเหล่าหม่าเริ่มเส้นเอ็นปูดโปน ในใจเต็มไปด้วยความแค้นเคือง!แต่ข้อดีที่ใหญ่ที่สุดของเหล่าหม่าคนนี้ก็คือไร้สมอง เขาเห็นเฉินชางอ่านบทความอย
