อมกับเขาคนนี้เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องสำ นักเดียวกันแต่…หม่าเยว่ฮุยคนนี้ดันขับตัวเองออกจากสำ นักเสียนี่ใช่!แถมยังบอกว่า อาจารย์เฉินยังสอนผมไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่สมควรมาเป็นอาจารย์ผม!แต่เหล่าหม่ายังอดทนจนผ่าตัดและเซ็นชื่อเสร็จแล้วค่อยจากไปอย่างสง่างามโดยไม่เอาผ้ากอซไปแม้แต่ชิ้นเดียวทุกคนนิ่งเงียบกับคำพูดนี้ของเหล่าหม่า ขนาดเฉินชางกลางคืนยังนอนไม่หลับ คิดทบทวนอยู่นานว่าหรือตนจะผิดจริงๆ กระทั่งวันรุ่งขึ้น ตอนที่เจ้าหม่าเซอะซะยิ้มแฉ่งมาโอบไหล่เฉินชางแล้วเรียกตนว่าไอ้น้องเฉิน เฉินชางจึงรับรู้ได้ทันที จะไปคิดเป็นจริงเป็นจังกับเจ้านี่หรือ หาเรื่องทำให้เราไม่แฮปปี้เองหรือเปล่าหลิวฉวนเห็นหม่าเยว่ฮุยกระตือรือร้นแล้วจึงยิ้มให้ “หัวหน้าหม่าเข้าใจผิดแล้วครับ เปล่าเลยๆ”ตอนนี้เอง เฉินชางก็เดินเข้ามาพอเขาเห็นหลิวฉวนก็เอ่ยถามอย่างสงสัย “เอ๊ะ? หัวหน้าหลิวทำไมถึงลงมาล่ะครับ”หลิวฉวนยิ้มให้ เขาค่อนข้างเขิน ยกของที่อยู่ในมือขึ้นมา “หมอเฉิน นี่เป็นบทความเกี่ยวกับการเปลี่ยนถ่ายลิ้นหัวใจไมทรัลโดยหัวใจไม่หยุดเต้นที่ผมเขียนเอง ถึงยังไงคุณก็เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ต้อ องรบกวนให้คุณอ่านดู อย่าให้ถึงเวลาแล้วไม่ตรงใจคุณ”พอได้ยินคำพูดของหลิวฉวน จู่ๆ เฉินชางก็อึ้งไป!เขาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือ…บทความที่คนอื่นส่งมามีเขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ตกลงแล้วบทความแบบนี้ถือว่าตนเขียนหรือไม่ต่อให้ระบบไม่สนใจตนแต่เฉินชางกล้ารับประกั
