รมหัวใจ บทความที่ตีพิมพ์นี้จะอยู่ระดับไหนกันอย่าว่าแต่คนพวกนี้จะอิจฉา ขนาดหม่าเยว่ฮุยที่ตัดเล็บอยู่ยังอึ้งไปเลย!เขาอ้าปากอยากพูด แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก ทันใดนั้นเขาจึงอ้าปากงุนงงอยู่นาน…พอเห็นท่าหม่าเยว่ฮุยแล้ว เฉินชางก็อดส่ายหัวแล้วถอนใจไม่ได้ “เฮ้อ…”หม่าเยว่ฮุยตะลึงงันมองเฉินชาง “เสี่ยวเฉิน คุณถอนใจอะไรน่ะ”ทุกคนที่อยู่รอบๆ ก็มองเฉินชาง หวังว่าจะได้ยินเรื่องที่เฉินชางกังวลใจ จะได้ทำให้พวกเขาไม่น้อยเนื้อต่ำใจขนาดนี้ถึงอย่างไรคนรวยก็มีเรื่องกลุ้มใจเยอะ เช่นซื้อบ้านพักตากอากาศสามหลัง แต่ตนไม่ถูกใจสักหลัง จะซื้อใหม่อีกหลังหนึ่งดีไหม ที่จริงแล้ว…นี่ก็เป็นเรื่องยุ่งยากใจเรื่องหนึ่งเฉินชางก็ต้องมีเรื่องกลุ้มใจแบบนี้แน่ๆ!แต่ละคนเริ่มหูผึ่ง…เฉินชางอดพูดกับหม่าเยว่ฮุยไม่ได้ “นักเรียนเก่งเกินไปก็ไม่ดีคุณคิดดูสิ ขนาดบรรณาธิการสำ นักพิมพ์วารสารผมยังไม่รู้จัก ยังต้องให้พวกเขาไปตีพิมพ์เอง พอช่วยอะไรไม่ได้แล้วรู้สึกผิดจัง”พอหม่าเยว่ฮุยได้ยินคำนี้แล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเรื่องที่ขับเฉินชางออกจากสำ นักในตอนนั้นเป็นเรื่องโชคดีขนาดไหน อาจารย์แบบนี้ทิ้งไปก็ไม่เห็นเป็นไร!นักเรียนเขาต้องพึ่งครู แต่เฉินชางนี่กลับพึ่งนักเรียน!ขายขี้หน้า!ในตอนนี้เอง หลิวฉวนก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาแล้วกระหืดกระหอบบอกว่า “อาจารย์เฉิน จริงด้วย ผมลืมบอกคุณเรื่องหนึ่ง ช่วงนี้บรรณาธิการหลักของวารสารจดหมายเหตุศัลยกรรมทรวงอกถามเบอร์โทรคุ
