สำ หรับการหาหมอ สิทธิ์ทุกอย่างอยู่ในมือคนไข้ได้ยินคำพูดของหยางเจี๋ย เฉินชางเองก็จนปัญญามากในฐานะโรงพยาบาลย่อมจับคนหลายร้อยคนมายืนอยู่หน้าประตู หลังจากเข้ามาก็มัดพวกเขาไว้กับเตียง เริ่มการทดสอบทางสรีรวิทยาและชีวเคมีต่างๆ แล้วเอ็กซเรย์ CT เอ็มอาร์ไอแบบครบวงจร สุดท้ายให้คนไข้ดมยาชาและโยนขึ้นเตียงผ่าตัดไม่ได้เรื่องแบบนี้…ถึงอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้เฉินชางถอนหายใจ “หนีไปก็ช่างเถอะครับ”ทว่า หลังจากลังเลครู่หนึ่ง เฉินชางก็ยังคงไม่วางใจนัก พลันลุกขึ้นเดินออกไปหยางเจี๋ยชะงัก “หมอเฉิน คุณจะไปไหนคะ”เฉินชางพูดโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ “อ้อ! ไม่มีอะไรครับผมไปดูสักหน่อยว่าหนีไปไกลหรือยัง ไม่แน่อาจจะนอนอยู่บนสนามหญ้า ยังพอหามกลับมารักษาได้!”ประโยคนี้ทำให้หยางเจี๋ยเกือบหลุดขำออกมา!แบบนี้ก็ได้เหรอหยางเจี๋ยยิ้มออกมาเฉินชางมองไปรอบๆ ไม่เจอชายหนุ่มเลยจริงๆ คราวนี้เฉินชางก็วางใจแล้วถึงอย่างไรถ้าคนไข้วิ่งได้ไกลขนาดนี้ คงไม่ใช่ตับอ่อนอักเสบเลือดออกเฉียบพลันแน่ อย่างมากก็แค่บวมน้ำเฉียบพลันหลังจากใคร่ครวญครู่หนึ่ง เฉินชางก็กลับแผนกฉุกเฉินอย่างวางใจหยางเจี๋ยอดยิ้มพูดไม่ได้ “เจอไหมคะ”เฉินชางส่ายหน้า “ไม่เจอครับ ทั้งสนามหญ้าและห้องน้ำหามาหมดแล้ว ไม่อยู่ครับ”หยางเจี๋ยมองเฉินชางแล้วรู้สึกขำ “หมอเฉิน คุณอย่าซื่อบื้อขนาดนี้สิคะ”เฉินชางชะงัก พูดอย่างจริงจัง “พี่หยางน่าจะเข้าใจผมผิดนะครับ”เรื่องของชายหนุ่มเป็นแค่เรื่อ
