คลิปวิดีโอไม่สั้นเลย ความยาวประมาณสิบกว่านาทีทุกคนในห้องต่างได้ยินคนไข้ หมอ พยาบาล ล้วนถูกเสียงของเถาอันหรานดึงดูดเถาจวินรีบขอโทษ “ขอโทษที่รบกวนทุกคนนะครับ”เขาพูดจบก็พูดกับเฉินชางอีกว่า “หมอเฉิน ส่งมาในโทรศัพท์มือถือผมหน่อยครับ ว่าแต่…โทรศัพท์มือถือของผมอยู่ไหนครับ”เถาจวินปาดน้ำตา แม้น้ำตาไหลอยู่ แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีพ่อ คำสรรพนามนี้ เขาไม่ได้ยินมานานแค่ไหนแล้วตอนที่เห็นเถาอันหรานในคลิปวิดีโอพูดคำนี้ออกมาไม่เพียงแค่เถาจวินที่น้ำตาแตก แม้แต่เถาอันหรานที่อยู่ในคลิปวิดีโอก็ร้องไห้ขึ้นมาเฉินชางสูดหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง พยาบาลเองก็ซาบซึ้งใจเล็กน้อย พลันยื่นทิชชูให้เถาจวินรีบขอบคุณเฉินชางมองเถาจวิน “โทรศัพท์มือถือให้ลูกสาวคุณไปตอนคุณผ่าตัด เพราะกังวลเกี่ยวกับความสำ เร็จของการผ่าตัด ผมเลยให้เสี่ยวเคอเอาไปให้ลูกสาวคุณแล้ว”เถาจวินอึ้งงันไปทันที “เธอ…มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วเหรอ”เฉินชางพยักหน้า “หลังจากเกิดเรื่อง นายกฯ โหลวก็ได้ติดต่อสำ นักสันติบาลเพื่อหาญาติของคุณ ถึงได้เจอตัวพวกเธอ หวังว่าจะมาดูใจคุณเป็นครั้งสุดท้าย”ได้ยินคำพูดของเฉินชาง เถาจวินอดถอนหายใจไม่ได้ “เฮ้อ…สุดท้าย ก็ต้องรบกวนพวกเขา ผมหายดีก็ไม่แน่ว่าจะทำงานได้ลูกสาวอุตส่าห์มีงานทำแล้ว ต้องมาดูแลผมอีก…”คำพูดของเถาจวินทำให้พยาบาลที่อยู่ข้างๆ สะเทือนใจเล็กน้อยพ่อทุกคนล้วนเป็นแบบนี้ไม่อยากให้ลูกของตัวเองต้องเดือด
