ร้อนขอเพียงแค่ตนเองยังไหว ก็ไม่อยากรบกวนลูกๆเฉินชางส่ายหน้า “หัวหน้าที่ทำงานของคุณก็มานายกเทศมนตรีโหลวก็มา เรื่องราวของคุณในครั้งนี้ รัฐบาลให้ความสำ คัญอย่างมาก หลังจากออกจากโรงพยาบาล ที่บริษัทจะเลื่อนขั้นให้คุณเป็นพนักงานประจำ แล้วย้ายไปทำงานที่เบากว่าส่วนค่ารักษาพยาบาลก็จะเบิกให้ทั้งหมด จริงสิ วันนี้ข่าวของคุณออกหนังสือพิมพ์ด้วย ผมลืมซื้อมาให้อ่าน พรุ่งนี้เช้าตอนมาทำงานผมจะเอามาให้ ตอนนี้คุณเป็นวีรบุรุษแล้ว!”เถาจวินได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วอดส่ายหน้าก่อนจะถอนหายใจไม่ได้เขาสะเทือนใจมากชีวิตนี้ เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมามากแค่ไหน แม้ไม่มีเงิน แต่เรื่องราวและประสบการณ์ที่พบเจอก็ไม่น้อยเลยเหรียญบำเพ็ญกุศลชั้นสองตอนสู้ภัยน้ำท่วมและบรรเทาสาธารณภัยจนเกือบเสียขาไปเหรียญบำเพ็ญกุศลชั้นสามตอนกู้ภัยแผ่นดินไหว ช่วยชีวิตคนกว่าสามสิบเอ็ดชีวิตนี่คือเหรียญบำเพ็ญกุศลของเขาทว่า สังคมได้สอนให้เขารู้ว่า ของแบบนี้ บางทีก็มีประโยชน์บางที…ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยหลังจากออกจากกองทัพ กลับสู่สังคม เขาก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและอยากสร้างอาชีพครั้นไปคุ้มกันรถบรรทุกถ่านหินที่ซานซี เป็นแกนนำลูกน้องสิบกว่าคน ก็ถือว่าองอาจ ติดตามเจ้านายถ่านหินก็ถือว่าได้ประสบการณ์มากมากมาย ต่อมา…ทว่าสุดท้ายแล้วเขาพบว่า เรื่องที่ตนคิดว่าเป็นการทำดี หลายคนกลับไม่เห็นค่าเรื่องที่ตนไม่สนใจจะทำ กลับถูกคนอื่นชื่นชมทำให้เขาเริ่มสงสัยว่าสังคมเป
