ลี่ยนไปถึงได้หลงทางผิดแทนที่จะบอกว่าเขากลัวทำให้ลูกสาวเสียโอกาส ควรบอกว่าการติดคุกครั้งนั้นเป็นการไถ่ชีวิตเขามากกว่าใช้ชีวิตในคุกมาหกปี หลังจากออกมา เขาค้นพบว่าโลกเปลี่ยนไปอีกแล้วลูกพี่ในอดีตเข้าคุกไปแล้ว เจ้านายในอดีตก็ล้มละลายแล้วเถาจวินในตอนนี้ก็สละความคิดเหล่านั้นไปหมดแล้ว วันๆ แค่ขับรถ เก็บเงิน มีเวลาก็ไปเยี่ยมลูกสาว เฝ้ามองเธอเติบโตอยู่ห่างๆบางทีก็ไปแอบมองภรรยาหลายครั้งที่เคยคิดอยากกลับไปหาพวกเธอ แต่ก็เก็บความคิดนั้นไว้!ตอนที่เขาคิดว่าตนจะใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ไปทั้งชีวิต เรื่องที่เขามองว่าเป็นเรื่องเล็กๆ กลับทำให้เขากลายเป็นวีรบุรุษอย่างนั้นหรือวีรบุรุษหรือเหอะ…เขาเป็นวีรบุรุษหรือบางที เพราะในยุคสมัยนี้ เริ่มต้องการวีรบุรุษแล้วมั้ง…เถาจวินไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้ปฏิเสธ เขาที่อายุห้าสิบกว่านับว่าผ่านโลกมาเยอะมากแล้วเขามองเฉินชางแวบหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ผมไม่ใช่วีรบุรุษหรอกครับ ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมคิดว่าควรทำ แล้วโลกนี้ต้องการวีรบุรุษพอดี ผมเลยกลายเป็นวีรบุรุษ ผม…เป็นแค่คนธรรมดาครับ”ประโยคนี้ทำให้เฉินชางอึ้งงันไป!เฉินชางพลันรู้สึกว่ามีเหตุผลมาก!นี่อาจจะเป็นข้อคิดในการใช้ชีวิตของพี่ชายที่ผ่านชีวิตมาห้าสิบกว่าปีคนนี้สินะถูกผิดไม่ได้สำ คัญขนาดนั้นคนเราทำอะไรต้องมีตรงกลางหลังกล่าวจบ เถาจวินก็พูดอย่างหิวโหย “คุณ…ช่วยเปิดฝาให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมหิวแล้ว…”เฉินชางยิ้มพอเปิดกล่องอาหาร เถาจว
