บทที่ 593 จูเอ้อร์เม่ยกลับมาแล้ว
แม้แต่เย่อวี๋หรานก็คงคิดไม่ถึงว่าจูอู่จะหัวไวปานนี้ เก็บคำพูดของนางครั้งล่าสุดไปครุ่นคิดจนสรุปออกมาได้ว่าควรทำเป็น ‘ห้องเรียนเกษตรกรรม’
แม้ห้องเรียนเกษตรกรรมยังเป็นเพียงแนวคิดหนึ่ง ทั้งยังเป็นต้นแบบในอุดมคติที่จูอู่ช่วยคิดให้จูเอ้อร์ แต่ความคิดนี้ก็จะพัฒนาไปเป็น ‘ห้องเรียนเกษตรกรรมของสกุลจู’ ที่โด่งดังไปทั่วแผ่นดินในอนาคต
ต่อให้เป็นจูอู่ในตอนนี้ก็คงคิดไม่ถึงเช่นกันว่า คำพูดที่เขากล่าวออกมาเพื่อปลอบใจพี่รองจะนำมาซึ่งผลลัพธ์เช่นนั้น…
อะแฮ่ม!
คนเราต้องกล้าคิดกล้าจินตนาการจริง ๆ ด้วยสินะ
เรือนหลังเก่าของสกุลจูเกิดเรื่องทะเลาะกันและสิ้นสุดลงทั้งอย่างนี้ ไม่ได้วุ่นวายไปจนถึงเย่อวี๋หราน
หลังจากพี่น้องสกุลจูคุยกันเสร็จแล้ว ต่างคนก็ต่างกลับไป ‘คุม’ ภรรยาของตนเอง ทุกประการเป็นอันยุติ
หลิวซื่อคนนี้บางครั้งก็น่ารักน่าตีทีเดียว
เมื่อครู่ก่อนยังหาเรื่องหลิ่วซื่อด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยว แต่พอได้ฟังจูเอ้อร์พูดเท่านั้น แม้พวกตนจะไม่ได้เลี้ยงกระต่ายกับจูต้า แต่ก็ยังสามารถมีส่วนร่วมในการสอนให้คนอื่นได้
นางไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ได้ยินจูเอ้อร์กล่าวอย่างคลุมเครือว่า “เรื่องนี้ทำเงินได้!”
“พวกเราเป็นครอบครัวบัณฑิตชาวนา ย่อมไม่อาจค้าขายอย่างเดียว แต่ต้องยึดการศึกษาเป็นหลัก”
“เจ้าคิดดูสิ บนแผ่นดินนี้มีคนที่ทำนาและอยากร่ำรวยมากมายเพียงไหน แค่คนบางส่วนหลั่งไหลมาเรียน ชีวิตนี้พวกเ
