ุณถนัดการผ่าตัดไหนกว่ากัน”คำถามนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนโดยรอบ!เฉินชางชะงักไป หลังจากคิดอยู่พักใหญ่จึงตอบว่า “คงเป็นศัลยกรรมหัวใจครับ”โหวหรงร้อง อ๋อ แล้วเอ่ยต่อ “งั้น…ทักษะศัลยกรรมทั่วไปอยู่ระดับไหนครับ”เฉินชางนิ่งคิด “คงพอๆ กับศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีครับอาจจะระดับกลางๆ ละมั้ง!”โหวหรงไม่พูดอะไรอีกเขารู้สึกว่าคำตอบนี้เชื่อถือได้มาก แต่…ยังรับได้ยากอยู่ดีทักษะเท่าๆ กับศัลยกรรมตับและถุงน้ำดี…เฮ้อ!รู้งี้ไม่ถามดีกว่าโหวหรงค่อนข้างเสียใจ ถ้าไม่ถามก็คงคันยุบยิบอยู่ในใจ แต่ถ้าถามไปก็จะเจ็บปวดทำไมคนเราถึงสุดยอดได้ขนาดนี้นะพอคิดถึงตรงนี้ โหวหรงก็อดไม่ได้ถอนหายใจพอออกมาจากห้องผ่าตัด พวกเฉินชางกับโหวหรงก็เปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะที่เปลี่ยนอยู่นั้นเอง…โหวหรงก็อิจฉาขึ้นมาอีกหุ่นเฟิร์มจัง!พอมองดูพุงน้อยๆ ของตัวเอง โหวหรงก็รู้สึกว่าตนต้องออกกำลังกายเพิ่มเสียแล้วเฉินชางออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วเห็นว่าพวกอู๋ถงฝู่กับโหลวซินฉวีต่างยืนรออยู่หน้าประตู และยังมีคนอื่นอยู่ด้วยเถาอันหรานลุกขึ้นมาโค้งตัวพร้อมพูดว่า “หมอเฉินคะขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณที่ช่วยพ่อฉันนะคะ”เฉินชางมองเถาอันหรานแล้วยิ้มให้ “ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นเรื่องที่ผมควรทำอยู่แล้ว”เขาเห็นเถาอันหรานแล้วนึกถึงตอนที่เถาจวินช็อคก่อนหน้านี้ปากเอาแต่พูดพึมพำอยู่ชื่อเดียว “คุณคือ…อันหรานใช่ไหมครับ”เถาอันหรานอึ้งไปทันที “ค่ะ หมอเฉินรู้จักฉันหรือคะ”เฉินชางส่ายหน้า “ตอน
