พ่อคุณหมดสติไป ปากเอาแต่เรียกชื่อคุณครับ ผมแค่เดานะครับ ผมเดาว่าเขาต้องรักคุณมาก!”เถาอันหรานได้ยินคำของเฉินชางหนึ่งแล้วดวงตาก็พร่าไปด้วยน้ำตาอีกครั้งหนึ่งโธ่!จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าที่แท้ตัวเองพลาดอะไรไปเยอะมาก…พอเห็นภาพนี้เข้า โหลวซินฉวีก็ค่อนข้างชื่นชม “ดีจริง! แม่หนูบอกตามตรง ผมว่าพ่อคุณเป็นพ่อที่ดี อย่างน้อยเขาก็ยินดีทำทุกอย่างเพื่อคุณ เท่านี้ก็พอแล้วไม่ว่าแต่ก่อนจะเคยแค้นเคืองเท่าไร มีเรื่องอะไรกัน ผมก็คิดว่าต้องค่อยๆ นั่งจับเข่าคุยกันนะ”พอพูดจบ โหลวซินฉวีก็มองเฉินชาง“หมอเฉิน พวกคุณก็คือกองหนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเราประชาชน ถ้ามีพวกคุณอยู่ พวกเราก็รับประกันความปลอดภัยในชีวิตได้! ผมขอขอบคุณพวกคุณแทนผู้ป่วยและประชาชนทุกคนขอบคุณที่พวกคุณทุ่มเทนะครับ”เฉินชางยิ้มให้ “นายกฯ โหลวเกรงใจกันเกินไปแล้วครับ นี่เป็นหน้าที่ของพวกเรา พวกเราก็อุทิศกำลังของตัวเองอยู่ครับ”โหลวซินฉวีสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง “ดีจัง ดีจริงๆ เลยครับสังคมนี้ควรเป็นแบบนี้ สังคมเป็นแบบนี้ถึงจะดียิ่งกว่า จริงด้วย เรื่องของเถาจวินอาจจะลงหนังสือพิมพ์กรอบดึก ถ้าคุณสะดวกพูดคุยกับนักข่าว พวกเราก็หวังว่าจะได้สัมภาษณ์คุณสักครั้งครับ”การกู้ชีพในตอนเช้าตรู่ดำเนินมาถึงตอนนี้ซึ่งเป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้วผู้ป่วยเถาจวินถูกส่งตัวไปสังเกตการณ์ที่ห้องไอซียู เถาอันหรานกับแม่ยืนรอด้านนอกอยู่นานจึงจากไปหลังจากกำชับกับหมอที่อยู่เวรห้องไอซียูแ
