ในรูปเถาอันหรานยิ้มเบิกบาน สวมชุดครุยสีเข้ม พู่ห้อยที่อยู่ด้านขวาปลิวไหวดูซุกซนนี่เป็นช่วงเวลาที่สำ คัญที่สุดในชีวิตเธอ!เธอคิดไม่ถึงว่าพ่อจะเก็บรูปถ่ายใบนี้ไว้ตลอดเถาอันหรานเปิดอัลบั้มรูปของพ่อแล้วน้ำตาร่วงเผาะๆ ในอัลบั้มมีแต่ตนกับแม่!เขายังรักพวกเธออยู่ แต่…ทำไมเขาต้องจากไปด้วยเธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพ่อต้องจากตนไป ทำไมพ่อต้องหย่ากับแม่ด้วยจากไปคราวนี้ก็เจ็ดแปดปีแล้ว ทำไมถึงไม่มาหาพวกเธอ!เถาอันหรานไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อต้องจากไป มิหนำซ้ำ ยังตัดรอนกันแบบนี้ตอนนี้เอง เธอพบว่าบนหน้าจอมีโน้ตอยู่ไฟล์หนึ่งพอกรอกรหัส…ก็ยังเป็นวันเกิดของตน ตอนนี้จู่ๆ เธอก็ไม่กล้าทำอะไรต่อแล้วอย่างกับ…ตอนที่ความจริงอยู่ตรงหน้า เธอกลับไม่กล้าเข้าไปดูแต่พอเงยหน้ามองพ่อที่กำลังผ่าตัดอยู่ เธอก็สูดหายใจลึกๆแล้วเปิดโน้ตบุ๊คเยอะมากจริงๆ…มีไดอารี่อยู่เยอะมากเถาอันหรานติดนิสัยเขียนไดอารี่ตั้งแต่เด็ก นิสัยเรื่องเขียนไดอารี่ของเถาจวินได้มาจากการเขียนจดหมายในอดีตสมัยเขาเป็นทหารไม่มีโทรศัพท์ หัวหน้าอาวุโสจึงให้พวกเขาเขียนจดหมายถึงที่บ้าน เถาจวินไม่รู้หนังสือนิสัยรักความถูกต้องของเถาจวินขึ้นชื่อไปทั้งกองทหารทหารใหม่เข้ากองทัพย่อมต้องก่อเรื่อง แต่เถาจวินยืนกรานคุมทหารใหม่กลุ่มนี้ด้วยท่าทีแบบทหารเก่าในกองมีทหารที่มีการศึกษาอยู่คนหนึ่ง ตอนแรกเถาจวินให้เขาช่วยเขียนจดหมายถึงบ้าน แต่…หลังจากกลับบ้านแล้วได้รู้จักแม่ของเถาอันหราน
