ส่งผลกระทบมาก ถ้าไม่ได้หย่าขาดมีแต่ยิ่งกระทบหนัก!เถาจวินรู้เรื่องนี้ เขาจึงทำเรื่องพวกนี้ชายคนนี้พูดไม่เก่ง แต่รู้ว่าตนจะเป็นภาระให้ลูกกับครอบครัวไม่ได้เขาจากมาเพราะยอมให้ลูกเมียด่าทอ แต่ไม่ต้องการให้พวกเขาติดร่างแหไปด้วยเขารู้ว่าเถาอันหรานกับแม่ย่อมไม่เห็นด้วยกับการหย่า อย่างไรก็ไม่หย่าแต่…นิสัยลูกผู้ชายอย่างเถาจวินย่อมไม่ยอมให้ตนทำแบบนี้แน่นอนว่าไม่มีอะไรผิดถูกหรือคุ้มไม่คุ้ม!เขาคิดว่าทุกอย่างนี้อาจจะคุ้มแต่ในความคิดของเถาอันหราน ถ้าเธอย้อนเวลาได้ เธอขออยู่กันพร้อมหน้าดีกว่า ต่อให้พ่อจะเป็นฮีโร่หรือหมาก็ช่าง…เขาเป็นพ่อทั้งคน เข้าหน่วยงานรัฐไม่ได้ก็ช่างมัน!พอเถาอันหรานอ่านจดหมายฉบับนี้แล้วก็ร้องไห้อยู่นานพักใหญ่ เถาอันหรานจึงมองแม่แล้วกอดแม่พลางเอ่ยว่า“แม่คะ ที่จริงพ่อไม่ได้ทิ้งพวกเรา เขาแค่กลัวว่าจะกระทบถึงพวกเรา…”หญิงผู้นั้นถอนใจเธอจะไม่รู้ได้อย่างไรการหย่ากะทันหันทำให้เธอรับรู้ได้เป็นอย่างดีว่าเกิดเรื่องแล้วแต่ตอนนั้นอันหรานสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอจึงบอกไม่ได้!พอเห็นลูกสาวร้องไห้ขนาดนี้ หญิงวัยกลางคนก็น้ำตาไหลเป็นทางความเข้าใจผิดเจ็ดแปดปีสลายกลายเป็นฝุ่นควันแต่แล้วจะทำอย่างไรได้เถาอันหรานเห็นพ่อไม่รู้ว่าจะรอดหรือตายอยู่บนเตียงผ่าตัด!ในใจก็เหมือนโดนมีดแล่เฉือนไม่แน่…ถ้าโหลวซินฉวีไม่ติดต่อตนมา พ่ออาจจะป่วยอยู่ตามลำพัง นอนอยู่คนเดียวที่นี่ ไม่มีใครดูแลใช่ไหมฮีโร่หรือฮีโร่อะไรกัน!เถา
