อันหรานหวังเพียงว่าพ่อจะเป็นคนธรรมดาคนคนนี้ก็คือฮีโร่ในใจเธอพวกโหลวซินฉวีได้เห็นภาพนี้เข้าแล้วอดถอนใจออกมาไม่ได้เถาจวินผู้นี้เป็นลูกผู้ชายจริงๆไม่ว่าเมื่อก่อนจะเคยเป็นอย่างไร แต่เรื่องพวกนี้ของเขาทำให้โหลวซินฉวีที่เป็นผู้ชายเหมือนกันยังค่อนข้างเลื่อมใสแต่ไม่ว่าพ่อคนนี้จะทำสำ เร็จหรือไม่ เขา…ก็ทำเต็มที่แล้ว!เถาหรานค่อยๆ สงบใจลง เธออ้อนวอนขอโอกาสให้ตัวเองจากพระเจ้าให้พ่อหายเถอะค่ะ!พ่อทุ่มเทเพื่อตัวเราขนาดนั้น แล้วเราทำอะไรได้บ้างนอกจากคิดแค้นเกลียดชังเขาแล้ว ตนถึงกับไม่พยายามตามหาหรือสืบเรื่องของเขาเลยถึงกับที่เถาอันหรานมาที่นี่วันนี้เพียงแค่อยากถามเขาว่าหลายปีนี้พ่อไปไหนมา ทำไมตอนนั้นถึงทิ้งหนูกับแม่ไป!“ผู้อำนวยการอู๋…คุณช่วยให้พ่อฉันรอดได้ไหมคะ” เถาอันหรานอดเอ่ยถามไม่ได้…
