บทที่ 592 อย่าไปคิดว่าสอนความรู้ให้คนอื่นไปหมดแล้วจะอดตาย
หลิ่วซื่ออ้าปากขึ้นมาหลายครั้ง แต่ก็พูดคำว่า ‘ยอมยกให้’ ไม่ออกอยู่ดี
ไม่พูดถึงว่านี่เป็นงานที่แม่สามีมอบหมายให้นาง เพียงคิดถึงลูกชายสองคนที่กำลังจะได้เข้าสำนักศึกษา นางก็ทราบว่าไม่อาจยกให้
เรื่องอื่นก็แล้วไปเถอะ แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับเงินทอง ถ้ายกให้คนอื่นไปแล้ว ต่อไปนางจะเอาอะไรไปส่งเสียลูกน้อยสองคนร่ำเรียนหนังสือ?
มีเงินส่วนกลางออกให้ก็จริง แต่ถ้าวันหนึ่งแม่สามีไม่ออกให้อีกแล้วเล่า?
ทุกคนล้วนชมเชยว่าลูกชายของนางฉลาดเฉลียว ชมว่าพวกเขาเรียนหนังสือเก่ง นางที่เป็นแม่จะมาถ่วงพวกเขาอยู่ได้อย่างไร?
“ทำไม ใบ้กินแล้ว? ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะเป็นคนแบบนี้”
“ปกติก็ทำเป็นคนซื่อ ๆ ทำตัวเป็นคนดี แต่พอถึงเวลาสำคัญก็เป็นเหยี่ยวที่ขยุ้มเนื้อไว้ไม่ยอมปล่อยสินะ ร้ายจริง ๆ”
“ข้าทะเลาะกับจูเอ้อร์จนกลายเป็นแบบนี้แล้ว ท่านยังคิดถึงแต่ตัวเอง มโนธรรมอยู่ที่ไหน? ถูกสุนัขคาบไปแล้วรึ?”
……
หลิวซื่อพูดกดดันไม่หยุด ไม่ยอมรามือแม้แต่น้อย
นางเอาความไม่พอใจทั้งหมดมาระบายใส่หลิ่วซื่อ
หลิ่วซื่อขยับปากอยากพูดอะไร แต่กลับไม่อาจตอบโต้ได้
เพราะหลิวซื่อพูดถูก นางไม่อยากยกให้จริง ๆ
แต่เรื่องนี้ทำให้นางละอายใจ
ส่วนหลินซื่อ นางจะพูดก็ย่อมได้ แต่เพราะความเห็นแก่ตัว นางจึงมองคนนั้นทีมองคนนี้ที แล้วตัดสินใจทำเป็น ‘หูหนวกเป็นใบ้’
ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เดือดร้อน
