วี่รุ่ยรู้สึกว่าตนไม่มีเพื่อน เห็นในอินเตอร์เน็ตโพสต์รูปอวดเพื่อนสาวกัน เธอคิดว่าก็แค่เสแสร้งเท่านั้นทำให้ต่างคนต่างรู้สึกว่าตนมีเพื่อนที่แสนจอมปลอม จะได้ไม่ดูโดดเดี่ยวจนเกินไปความจริงสวี่รุ่ยรู้สึกว่า จิตใจมนุษย์โดดเดี่ยวอยู่แล้วเมื่อเราแข็งแกร่งมากพอ เราจะไม่สนใจสายตาของคนอื่นถึงขั้นมีความสุขกับความโดดเดี่ยวสวี่รุ่ยประสบความสำ เร็จมาก เป็นรองหัวหน้าตั้งแต่อายุสามสิบห้าปี เป็นรองศาสตราจารย์ของวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนเธอคิดมาตลอดว่าตนไม่จำ เป็นต้องพึ่งใคร แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอพบว่าคำคมสอนใจที่เธอยึดถือมาโดยตลอดไม่ได้ถูกต้องเสียทั้งหมดจู่ๆ เธอก็ค้นพบว่า คนเราไม่ว่าจะแข็งแกร่งแค่ไหน ความจริงก็ต้องการที่ระบายการปรากฏตัวของฉินเยว่ ทำให้สวี่รุ่ยค้นพบชีวิตที่เธอไม่เคยมีมาก่อนเธออิจฉาฉินเยว่…ช่วงที่ผ่านมา เธอมักจะคุยกับฉินเยว่ ฉินเยว่เองก็มักจะแบ่งปันเรื่องราวและมุมมองความคิดให้เธอฟัง ถึงขั้นให้ตัวอย่างสินค้าผลิตภัณฑ์ดูแลผิวกับเธอ ส่วนสวี่รุ่ยจะพาฉินเยว่เข้าร่วมการผ่าตัดสอนเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอมิตรภาพของทั้งสองเริ่มก่อตัวขึ้นคิดไม่ถึงว่าหัวหน้าจะสอนฉินเยว่ด้วยตัวเอง…ถ้าเป็นเมื่อก่อน สวี่รุ่ยจะคิดว่าฉินเยว่เป็นภาระ นี่ถือเป็นเรื่องที่ดี แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกอาลัยอาวรณ์เล็กน้อยซุนกว่างอวี่เห็นท่าทางของสวี่รุ่ยก็ชะงักไปทันทีฉินเยว่เปลี่ยนสวี่รุ่ยได้งั้นเหรอซุนกว่างอวี่อึ้งเล็ก
